De gewoonste momenten

De eerste bladzijde We lezen alvast één zin op de eerste bladzijde van een boek dat deze maand verschijnt. Deze keer: een nieuwe essaybundel van Jan Postma.

Eerst relativeert hij het. Het waren kiekjes die niet zoveel voorstelden. Er stonden tien foto’s op het rolletje, dat per ongeluk vernietigd werd door de machine die ze zou ontwikkelen. Maar nu ze weg zijn (‘voorgoed’, schrijft Jan Postma), worden ze ineens waardevoller.

Ook ‘weinig uitzonderlijke beelden’ kun je missen. In het eerste essay van zijn nieuwe bundel Is dit alles?, die deze maand verschijnt, probeert hij de beelden toch terug te halen, uit zijn geheugen. Hij moet meewarig concluderen: ‘Alles, het leven zoals het op de gewoonste momenten is, verdwijnt maar de hele tijd. Het enige wat blijft is dat verdwijnen – en het geheugen als wonder dat altijd tekortschiet.’

Gewone momenten, weinig uitzonderlijke beelden – in dat rijtje passen ook de zinnen waar dit rubriekje over ging. Zinnen waaraan je misschien voorbij was gegaan, maar als je erbij stilstond, op inzoomde, kon je misschien al een glimp van het hele boek vangen, van het hele leven.

Is dit alles? van Jan Postma verschijnt bij Das Mag.