Meskerem Mees: „Jazz, blues en folk waren bij ons thuis veel belangrijker dan K3.”

Foto Ans Brys

Interview

Zangeres Meskerem Mees: ‘Op grote podia heb ik meer oemm’

Meskerem Mees De Vlaamse zangeres Meskerem Mees schrijft liedjes met een tijdloze aantrekkingskracht. Festivals ziet ze deze zomer met vertrouwen tegemoet. „Mijn muziek is zacht maar ik zing met overtuiging.”

De muziek van Meskerem Mees is een bescheiden sensatie. Haar liedjes zijn knap geconstrueerd rond economisch gitaarspel en een stem met het warme timbre van een tijdloze folkzangeres. Achter haar schijnbaar onbewogen verschijning gaat een wereld van diepte schuil, in sterke zelfgeschreven liedjes als ‘Joe’ en ‘Astronaut’. Meskerem Mees won in 2020 Humo’s Rock Rally van bands en hiphoppers die veel meer volume produceerden. Haar zachtmoedige muziek wordt fraai ondersteund door de cello van Febe Lazou.

Meskerem Mees (21) werd geboren in Ethiopië en als baby geadopteerd door Belgische ouders. Meskerem staat voor ‘nieuw begin’. „In Ethiopië is het een vrij courante naam”, vertelt ze op de schaduwrijke binnenplaats bij haar woning in Gent. „De naam komt van de maand september, het begin van het regenseizoen. Alles kan dan weer groeien, alles komt terug. Dus: een nieuwe start.” Jeugdherinneringen aan Ethiopië heeft ze niet. „Ik was tien maanden oud toen ik geadopteerd werd. Er is geen contact met mijn biologische ouders. Inmiddels ben ik er wel een keer op vakantie geweest. Het is een mooi land.”

In haar lied ‘Where I’m From’ zingt ze: „It’s far from here but it’s mine.” Heeft ze nog wortels in Ethiopië? „Dat is een vraag die mensen mij vaak stellen, en die ik mezelf ook stel. Heel mijn bewuste leven woon ik al in België, en Mees is een typisch Vlaamse achternaam. Toen ik geadopteerd werd ben ik in een vliegtuig vol Belgische ouders en Ethiopische kindertjes hiernaartoe gevlogen. Sommige van die kinderen ken ik en met sommigen heb ik contact. Het bindt ons samen dat we dezelfde huidskleur hebben. Maar verder voel ik mij Vlaams en praat ik met een Vlaams accent. Van discriminatie heb ik hier nooit zoveel gemerkt.”

Haar ouders zijn bioloog van beroep en probeerden haar van alles bij te brengen over de planten- en dierenwereld. „Voor mij was een vis aan het eind van de dag nog altijd een vis. Muziek deed me veel meer. Mijn kleine broer en ik luisterden al op jonge leeftijd naar Leadbelly, omdat mijn vader dat opzette. We hadden nog geen idee wat Engels was, maar we probeerden de klanken van die oude blueszanger na te zingen. Jazz, blues en folk waren bij ons thuis veel belangrijker dan K3. Op verjaardagsfeestjes kregen andere kinderen die vreemde muziek voorgeschoteld. Mijn pa heeft smaak, mag ik wel zeggen. Hij heeft mij de folkhoek in gedirigeerd.”

Het is geen gebrek aan zelfvertrouwen, maar ik ga mijzelf nooit de meest interessante persoon vinden in de ruimte waar ik mij bevind

Joe

Gitaarspelen leerde ze vanaf haar negende, op de muziekschool. Eigenlijk wilde ze een elektrische gitaar maar het werd klassieke muziek. „De leerkracht was zeer gepassioneerd. Ik heb nog veel aan de theoretische achtergrond die ik toen heb meegekregen.” Op haar twaalfde deed ze mee aan het televisieprogramma Wie Wordt Junior? en zong ze het lied ‘Tieners’ met stevige gitaarbegeleiding. „Het heeft me vooral geleerd wat ik niet wil doen. Ik had zelf een lied geschreven en was daar heel trots op. Maar bij dat programma hadden ze al een nummer klaarliggen, omdat ze moesten voldoen aan contracten met producers. Er kwam heel weinig muziekmaken bij kijken.”

Zelf liedjes schrijven ging haar goed af. ‘Joe’ werd haar eerste succes. „Ik realiseerde me pas later dat het gaat over het dilemma waar ik voor stond: doorgaan met mijn studie of kiezen voor de muziek. Het personage ‘Joe’ staat voor de losbandige kant van mijzelf, waar ik in het lied afscheid van neem. Als ik door wil gaan met muziek ga ik dat heel serieus nemen, hield ik mezelf voor.”

Debuutalbum

Een plaat is er nog niet uit, maar Meskerem Mees heeft voldoende repertoire om een festivalset te vullen. Songs als ‘Seasons Shift’ en ‘Astronaut’ hebben een magnetische aantrekkingskracht. Tussendoor speelt ze eigenzinnige covers als ‘Tunnels’ van Johnny Flynn en Nirvana’s ‘Smells Like Teen Spirit’. Een coole rocker zoals Kurt Cobain zal ze nooit worden, vreest ze. „Daar ben ik veel te beleefd voor. Het is geen gebrek aan zelfvertrouwen, maar ik ga mijzelf nooit de meest interessante persoon vinden in de ruimte waar ik mij bevind. Ik ben geen rock-’n-rollmens. Ik ga ook nooit te veel drinken of een backstage rommelig achterlaten.”

Meskerem Mees is deze zomer op de festivals een bescheiden sensatie. Foto Ans Brys

De festivals ziet ze met vertrouwen tegemoet. „Mijn muziek mag zacht zijn, maar ik speel met overtuiging. Als ik een minder geconcentreerd publiek tref, richt ik me volledig op het zo goed mogelijk spelen van mijn songs. Laatst stond ik in Luxemburg voor het eerst op een heel groot podium, met daarop alleen twee stoeltjes voor mijzelf en mijn celliste. Dat was een vreemde gewaarwording. Maar het geeft mij energie als ik op zo’n grote scene sta. Dan voel ik dat ik dat moet vullen en dan heb ik meer ‘oemm’.”

Met producer Koen Gisen, zelf muzikant bij het An Pierlé Quartet, nam Meskerem Mees haar muziek met minimale toevoegingen op. Haar debuutalbum is af en verschijnt in november. Julius gaat het heten, naar de ezel die ze heeft bij haar ouders. „Eigenlijk heet hij Juul. Als ik boos ben roep ik hem: Julius! En dan komt-ie. Ik vind het wel komisch dat deze heel erg persoonlijke muziek, die ontstaan is op mijn slaapkamer, verschijnt met een ezel op de hoes. Dat relativeert hoeveel er van mijzelf in de songs zit.”

Meskerem Mees op festivals: Popmonument, Veere 10 juli; Welcome To The Village, Leeuwarden, 15 juli; Valkhof Festival, Nijmegen, 23 juli; Tuinsessies, Den Bosch, 24 juli; Grasnapolsky, Scheemda, 1 aug; Into The Great Wide Open, Vlieland, 3 sept; Bruis 2021, Maastricht 5 sept. Inl: meskeremmees.com