Opinie

Diepste kuil

Op het moment dat ik dit schrijf wordt de diepste kuil van Nederland nog steeds bezet door Rafael van der Vaart en Frank de Boer. Na de nederlaag van zondag zat Frank er in zijn eentje, maar toen Spanje de vierde goal maakte tegen Kroatië, mocht Rafael er ook bij. Frank zat op de enige houten bank tegen een wand, hij keek op zijn tablet naar de nog lopende wedstrijd, toen hij Rafael opmerkte, zei hij: „Daar kon je op wachten.”

Rafael keek rond in de bedompte kuil. „Nee, dat jij hier zit is een verrassing.” Hoog boven zijn hoofd, op een afstand die hij moeilijk kon inschatten, was door een opening daglicht te zien. Rafael bestudeerde de wand van dichtbij, poerde erin met zijn vinger en keek naar de aarde die uit het ontstane gat viel. „Hier valt wel uit te raken”, zei hij. „Als je gaten in de wand hakt, kun je omhoog klimmen.”

Zonder op te kijken zei Frank: „Waarom zou je hieruit willen?” en meteen daarna: „Spanje scoort weer!”

„Serieus?” vroeg Rafael. Het licht van de tablet deed Franks gezicht blauw oplichten. Rafael ging naast hem zitten, keek even mee op het scherm en haalde zijn telefoon uit zijn zak.

„Geen ontvangst.”

„Schaam je.”

„Pardon?”

„Is het wachtwoord voor de wifi. Aan elkaar. Hoofdletters.”

Rafael toetste het wachtwoord in en keek rond alsof niet alleen zijn telefoon verbinding zocht. „Wanneer mogen we hier uit?”

„Als je er klaar voor bent, denk ik. Ik kan dan tenminste oprotten naar Spanje. Zonnetje, lekker eten. Jij wordt daar de rest van je leven uitgelachen.”

Rafael haalde zijn schouders op. „Ik kan daar wel tegen.”

„Wat bedoel je daarmee? Met die ‘ik’?”

„Jij bent niet bepaald in de ketel zelfspot gevallen.”

„Zeg je dat ik geen zelfspot heb?”

„Wou jij zeggen van wel dan?”

Frank keek weer op zijn tablet. Rafael tuurde naar een bekraste plek in de wand tegenover hem. Hij kneep zijn ogen samen om beter te zien, stond op, liep erheen en las de ingekerfde woorden hardop: „Dylan Groenewegen was here.” Frank knikte naar de wand verderop.

„Daar staan er meer.”

Rafael liep er naartoe en las. „Yuri van Gelder.”

„Da’s die turner die naar huis werd gestuurd uit Rio.”

„Weet ik.”

„Joran van der Sloot? Da’s een moordenaar! Ik ga mijn naam hier niet bij zetten. Heb jij dat gedaan?”

„Moet. Als je ooit weg wil.”

„Staat Rutte ook ergens?” Rafael zocht de wand af. „Hier staat-ie! En hier nog een keer! Oh kijk! Willem-Alexander en Maxima.”

„Afgelopen. 3-5. Je bent trending in Spanje. Ik ga eten bestellen, wil jij ook wat?”

Rafael keek hem aan. Frank wees naar het gat boven hen. „Takelen ze naar beneden.”

Rafael dacht even na. „Doe maar Italiaans. Met een goed flesje erbij. Wordt het hier toch gezellig.” Hij ging weer naast Frank zitten, keek hem opgewekt aan en gaf hem een elleboogstootje, zo van: bestel dan.

Carolina Trujillo is schrijfster.