Recensie

Recensie Film

Vermissingen in Mexico: heel tragisch, heel gewoon, toont ‘Sin señas particulares’

Drama ‘Sin señas particulares’ is een opvallende debuutfilm van regisseur Fernanda Valadez over vermissingen in Mexico.

‘Sin señas particulares’: niet perfect, maar wel een intrigerend en bijzonder debuut.
‘Sin señas particulares’: niet perfect, maar wel een intrigerend en bijzonder debuut.

Sin señas particulares is zeker geen perfecte, maar wel een intrigerende en bijzondere debuutfilm. In de titel blijkt al veel verborgen tragiek: ‘Geen bijzondere kenmerken’. De film van debutant Fernanda Valadez vertelt eigenlijk een heel alledaags verhaal. Maar juist door de alledaagsheid van vermissingen in Mexico zo te onderstrepen maakt ze het immense leed en de gruwelijkheid van het probleem zichtbaar.

Dat is ook terug te vinden in de stijl van Sin señas particulares: veel minimalistisch acteerwerk, alledaagse locaties zonder opsmuk. Magdalena (Mercedes Hernández) is een moeder op zoek naar haar al maanden vermiste zoon, die verdween bij een poging om de VS te bereiken voor werk. Miguel (David Illescas) is een jongeman die juist terugkomt uit de VS, waar hij is uitgezet als illegale vreemdeling. Hun paden kruisen elkaar in een deel van Mexico waar ‘law and order’ zijn uitgewist; drugsbendes en andere gevaarlijke groepen maken er de dienst uit in het niemandsland.

Een politieman schuift routineus een dikke band met foto’s van recent gevonden, nog te identificeren lijken voor de neus van Magdalena. Bij de thuiskomst blijkt de geboortestreek van Miquel zo onleefbaar te zijn geworden dat de lijnbus er niet meer heenrijdt. Voor de functie van burgemeester is niemand meer te vinden; te gevaarlijk. Niemand verbaast zich daar nog over. Valadez maakt zo haarfijn duidelijk dat het verhaal van Magdalena en Miquel slechts quasi-willekeurig is gekozen uit vele honderden vergelijkbare verhalen.

Jammer dat ze tegen het einde de scènes net wat opvallender mooi en bijzonder heeft willen filmen; dan krijgt de film ook meer nadrukkelijke plotwendingen. Meer stijlvast minimalisme dat tot het einde consistent was gebleven zou vermoedelijk nog meer indruk hebben gemaakt.