Recensie

Recensie Film

Veel energie, verrassend weinig magie in musical ‘In the Heights’

Musical ‘In the Heights’ viert de cultuur van migranten uit de Dominicaanse Republiek in de New Yorkse buurt Washington Heights. De film zit vol serieuze onderwerpen, maar is vooral vrolijk.

Ondanks de serieuze onderwerpen is ‘In the Heights’ vooral een vrolijke film.
Ondanks de serieuze onderwerpen is ‘In the Heights’ vooral een vrolijke film.

Voordat Lin-Manuel Miranda doorbrak met de musical Hamilton schreef hij de muziek en liedteksten van In the Heights, waarvan de filmversie nu in de bioscoop uitkomt. Hij is gesitueerd in Washington Heights, een New Yorkse buurt waar veel migranten uit de Dominicaanse Republiek wonen. In the Heights viert bovenal hun cultuur, van salsamuziek tot feestmaaltijden. Er is een belangrijke rol voor de traditionele abuela (grootmoeder), een matriarch die waakt over haar buurtgenoten en met name hoofdrolspeler Usnavi.

Usnavi bestiert een bodega, een buurtwinkel waar iedereen zijn koffie haalt en loten koopt. Hij droomt ervan om ooit weer terug te gaan naar de Dominicaanse Republiek. Om hem heen figureren Vanessa, Benny en Nina. Vanessa, op wie Usnavi verliefd is, werkt in een nagelsalon maar droomt van een eigen modeboetiek in Manhattan. De zwarte Benny houdt van Nina, de enige uit de ‘barrio’ die is gaan studeren. Maar zij denkt erover hiermee te stoppen en terug te keren naar Washington Heights.

De thema’s die aan de orde komen zijn serieus: heimwee, gentrificatie, discriminatie en Trumps intrekking van DACA, Obama’s immigratiebeleid voor illegale jongeren dat het mogelijk maakt om asiel te krijgen. Meer in het algemeen draait het om een gebrek aan culturele representatie van latino’s en latina’s. Een tekortkoming die In the Heights probeert goed te maken. Desondanks is de film aangevallen op een omissie: waarom zien we zo weinig latino’s met een donkere huidskleur? Lin-Manuel Miranda heeft inmiddels zijn excuus aangeboden voor dit ‘colorisme’.

Lees ook de column van Coen van Zwol over de controverse rond ‘In the Heights’: Een woke icoon moet door het stof

Los van deze serieuze onderwerpen is In the Heights vooral een vrolijke film. Een choreografie in buurtzwembad Highbridge doet denken aan de van bovenaf gefilmde patronen van Busby Berkeley en de zwemfilms van Esther Williams.

Zo zit In the Heights vol aanstekelijke energie, perfect passend bij de net losgebarsten ‘summer of love’. Veel energie dus, maar verrassend weinig magie. Er zijn eigenlijk maar twee memorabele momenten, niet toevallig ook wat rustiger geënsceneerd door regisseur Jon M. Chu (Crazy Rich Asians, 2018). De zwaartekracht tartende dans van Benny en Nina op de voorgevel van een appartement beklijft – geïnspireerd door een op het plafond dansende Fred Astaire in Royal Wedding – evenals de scène waarin abuela zingend door een tunnel loopt. Pas dan weet In the Heights voor eventjes te ontroeren.