Het vrouwenlichaam als strandstoel, badmat of vaas

Handdoeken met borsten, strandstoelen met navels, posters met billen. Op alles past een vrouwenlijf, ziet .
Vazen (v.l.n.r.) van Anneke Vermaas, Anne-Fleur Kan en de ‘Vaso Di Culo’ van Piet Parra (Case Studyo). Helemaal rechts de ‘Boobies Pot’ van de Franse Marie Chanteur.
Vazen (v.l.n.r.) van Anneke Vermaas, Anne-Fleur Kan en de ‘Vaso Di Culo’ van Piet Parra (Case Studyo). Helemaal rechts de ‘Boobies Pot’ van de Franse Marie Chanteur.

De een is voluptueus, warm, met rondingen als een vrouw uit een schilderij van Rubens, waarbij de navel de huid van de buik net een beetje samentrekt. Een ander heeft brede heupen en een smal middeltje, met handvatten als letterlijke love handles. Eentje hurkt in een sexy positie – haar rechterbeen heeft ze opgetrokken en tegen haar bovenlijf gevleid. Of verhult met een bloem haar schaamstreek. En weer een ander heeft heel kleine borstjes die een beetje verdrietig lijken te hangen over haar keramieken buik.

Opeens zijn ze overal: vrouwenlichamen.

Ze worden, tegen alle natuurlijke complexiteit in, versimpeld tot een enkele lijn en als tatoeages gezet. Delen ervan worden op jurkjes en bloesjes gezeefdrukt. Er worden en masse posters ontworpen en verkocht met in aquarel opgezette blote billen en borsten en profil .

Ook complete lichamen worden afgebeeld, gedrapeerd op een manier die direct doen denken aan „Draw me like one of your French girls” (Titanic). Er zijn strandstoelen, badmatten en handdoeken met twee borstjes, stipjes als tepels en een naveltje in het midden.

Het vrouwenlijf is overal, maar misschien het meest opvallende is het vrouwenlijf als vaas.

Begon het bijna tien jaar geleden bij de ronde vormen van de Vaso Di Culo van de Nederlandse ontwerper Piet Parra? Was het de Netflix-serie The Duchess, van comédienne Katherine Ryan, waarin zij zichzelf portretteerde als keramisch ontwerpster van vazen in de vrouwelijke vorm, onder de naam Kiln’em Softly. Is het een afzetten tegen de norm? Worden we minder preuts? Of is het andersom, durven we naakt alleen nog maar te aanschouwen in geabstraheerde vorm? Of is het gewoon omdat we de vrouw alleen maar kunnen vertalen naar een geboetseerde buitenkant met een weelderig plukboeket met zowel wilde als gecultiveerde bloemen als inhoud?

Het zijn allemaal vragen op zoek naar antwoorden. Er is altijd wel een vaasje waarin je jezelf als vrouw kunt herkennen, of sterker nog, in élk vaasje zit iets herkenbaars. Sommige zijn kunstig, andere goedkoop, sommige handgemaakt, andere massaproducten. Sommige doen zich met een laagje glazuur mooier voor dan ze zijn, andere laten hun ruwe materiaal zien. Sommige zijn van het poreuze terracotta of van kwetsbaar glas gemaakt, andere uit keihard maar tegelijkertijd zacht marmer geschapen. In een vaasje kan je van alles vinden, misschien dat we er daarom niet genoeg van krijgen.