‘Roglic die op z’n poep valt. Aiaiaiai,’ sprak commentator Michel Wuyts tijdens zijn laatste Tour de France

Zap De fenomenale wielercommentator Michel Wuyts wordt door de VRT met pensioen gestuurd. Tijd voor de NOS om toe te slaan.

„Roglic die op z’n poep valt”, sprak commentator Michel Wuyts (VRT). Op deze foto is Roglic, in het zwart-gele tenue, te zien met een gat in zijn broek.
„Roglic die op z’n poep valt”, sprak commentator Michel Wuyts (VRT). Op deze foto is Roglic, in het zwart-gele tenue, te zien met een gat in zijn broek.

‘Gesink weet dat als hij valt, hij doorgaans breekt.” De Vlaamse wielercommentator Michel Wuyts spreekt als altijd met zachtheid in zijn stem als hij ons aan het begin van de maandaguitzending op de hoogte stelt van welke renners er al de Bretonse bodem hebben geraakt nog voordat de televisiehelikopters hemelwaarts waren gevlogen.

Als Hollanders Vlaamse verslaggevers prijzen, is dat vaak om hun kritiek op de commentatoren uit eigen land wat cachet te geven, maar dit stukje is een ode. Ik schakelde extra vroeg naar Sporza voor de afscheidstour van Wuyts (64), de VRT-ster die al twintig jaar met oud-ploegleider José De Cauwer grote wielerwedstrijden becommentarieert en die na dit wielerjaar door de VRT met pensioen wordt gestuurd. Doodzonde, want als hij in vorm is, ontsnapt het ene na het andere kunststukje (‘kabinetstukje’, zou hij zelf zeggen) uit zijn mond. Als Wuyts’ woorden op de finish afrollen, speelt hij weergaloze wielerjazz.

Dág VAM-berg

Zondag bereikte hij hoge toppen bij de finish op de Mûr de Bretagne waar hij groots improviseerde op het ritme van de zege van Mathieu van der Poel. Al begon het daarvoor al. „Hoog Sonny, kijk omhoog Sonny”, riep Wuyts toen de Italiaan Sonny Colbrelli aanzette. Toen Van der Poel - door de Vlamingen liefgehad als een onechte zoon van wie men wil vergeten dat hij een bastaard is - even later wegreed, ruilde Wuyts zijn Shaffy in voor een temporiserende beeldspraak: „De anderen kunnen niet volgen. Zij hebben een plantsoen gezocht.”

Als Wuyts de finish ruikt, kan José De Cauwer slechts incidenteel een rennersnaam tussen de tonen van zijn kompaan proppen. Terwijl Van der Poel onderweg was naar de gele trui die zijn grootvader nooit had mogen dragen, begon Wuyts aan een schitterende slotsolo. „Voor wie dacht dat hij nog niet helemaal in orde was... Dág jongens! Dág VAM-berg!” Hoe Wuyts ineens op de voormalige vuilnisbelt belandde waarop het Nederlands kampioenschap een week eerder was gereden, Miles Davis mag het weten. Maar het ritmisch repeterende „Dág” voerde ons naar Paul van Ostaijens ‘Marc groet ’s morgens de dingen’. Mathieu groet ’s middags de finish – en opa.

Intussen speelde Wuyts zijn slotakkoord. „Hij maakt deze Mûr tot zijn berg. Mathieu van der Poel doet Frankrijk knielen. Leve Van der Poel, leve Poulidor. En wát een overwinning.” Knallende klaroenstoten op elke klemtoon, commentaar zo spetterend als de prestatie van de sporter.

Stemmige maandagblues

Maandag was een dag voor improvisaties in mineur. Deze dag geen heldenepos, maar een rampenfilm: een moedeloos makende estafette van tuimelarijen op het harde Bretonse asfalt. „Roglic die op z’n poep valt. Aiaiaiaiaiaiai,” sprak Wuyts. „Een straaltje bloed op de linkerflank”, observeerde hij kort na dat zevenvoudig „ai”. Op iets meer dan drie kilometer van de finish, bij een nieuwe schuiver op de veel te smalle wegen: „Klasj, pats, de bocht en de berm.”

„Wie komt er als winnaar uit de chaos?,” zocht Wuyts in de eindsprint naar iets van een sportverslag. „Maar daar is Caleb Ewan met een enorme klap.” Bij het zien van de herhaling constateerde hij dat de samen met Ewan vallende Peter Sagan geen blaam treft: „Sagan is dichtbij, maar om ’m met alle zonden van Israël te beladen, zou niet juist zijn.”

Het was een stemmige afsluiting van deze maandagblues. Dinsdag volgt tussen Redon en Fougères een nieuw optreden van Michel Wuyts, de man met het magnifiek bereik. Hij heeft gezegd eigenlijk nog niet te willen stoppen. Als ik de NOS was, zou ik het wel weten; er zijn artiesten die tot hun tachtigste op het podium horen te staan.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.