Recensie

Recensie Auto

De Subaru Outback: leuk, een auto met een echte motor zonder hulpstroom

Autotest Alles op en aan de nieuwe Subaru Outback komt uit eigen keuken, schrijft . Het is alleen niet de juiste eeuw voor hem.
Foto Merlijn Doomernik

Men zou vandaag niet graag verkoper willen zijn van de Subaru Outback. Het cultuurklimaat dat hem als karrespoorbestendig werkpaard en baken van pretentieloze kwaliteit vereerde, is ingenomen door de stekkerboys. Ik hoor al iets te lang berichten over een elektrische Subaru, maar vooralsnog lijkt het Japanse Saab zich te verschansen in de zowel karaktervolle als steeds kansarmere trouw aan zijn tradities. De bij gelegenheid gepraktiseerde, spreekwoordelijk milde hybridisering van de aandrijflijnen blijft bij Subaru het verschil tussen 1 op 12 en 1 op 13.

De nieuwe Outback heeft net als zijn voorganger een turboloze boxermotor en vierwielaandrijving. Hij kost minstens 59, de mijne 66 mille. Heb je een E-milieulabel en 169 pk voor de prijs van een Tesla Model 3 Dual Motor met minstens 200 paarden extra. De bpm-heffing op CO2 tikt stevig aan met 193 gram per kilometer.

Hoho, zullen Subaru-marketeers nu protesteren: heb je onze superalerte veiligheidsmachinerie dan niet ervaren? Waar waarschuwen meer bliepjes tegen gevaar en stuurmanskundig broddelwerk dan bij ons? Wie heeft een camera die namens jou vooruitkijkt als jij onderweg ons nieuwe, supervette aanraakscherm zit te bevingeren? Gezien, de camera die ziet of jij wel naar de weg kijkt en via een display gele kaarten uitdeelt als je blik te lang blijft kleven aan ons multimediasysteem met meer bedieningsraadsels dan ooit?

Zeker. Maar daar vang je de trendhoppers niet mee. Design wil men, ook op de zakelijke suv graag domme spoilers met carbon- en led-accenten op de juiste foute plaatsen, benevens turbopower met een vlotte, elektronisch nabewerkte pseudogrom. Daar heeft de Outback met zijn onbehouwen offroadpantser rond de wielkasten en het als een buitenaardse ziekte woekerende plastic rond de dakdragers niet de geringste neiging toe. Storm zal het niet lopen.

Goed, dan verkoop ík hem wel. Zo leuk, een auto met een echte motor zonder hulpstroom. Wat is hij ruim, wat rijdt hij fijn. En die vorm, uniek! Tot op heden bleef in de Outback nog de rijzige, terreinklare combi van de nuchter multifunctionele grondgedachte zichtbaar: Desert Storm voor het hele gezin. Deze wiebelt absurdistisch op twee benen, laagbouw op suv-stelten. Hij staat vreemd schuin, alsof hij onder de wagenvloer een kontje krijgt van een sumoworstelaar. Mooi? Subaru-logica. Hij moest gewoon meer bodemvrijheid hebben. Nou, dan krikten ze hem toch gewoon een tikje op?

De ontwerper deed wat hem was opgedragen. „Maak hem iets hoger, want in Europa maaien ze het gras niet meer, vanwege de vlinders en de bijtjes.” „Maar baas, die vergiftigen we toch sowieso met onze koolstofdioxidewalm?” Baas: „Waar onze Outback zich vertoont, mijn vriend, slaan weidse ecowouden alle CO2 op.”

Nostalgie

De luttele bezwaren die ik aan de wurggreep van mijn kalverliefde kan ontrukken – tikje te stil, liever een handbak – had ik ook tegen de voorlaatste. Alle kritiek op nieuwe Subaru’s komt bij Subarumannen neer op nostalgie naar vorige Subaru’s. De overige theoretische minnen pushen ouderwets Subariaans zijn gunfactor. Het cognacbruine leer, heroïsch semi-premium, hadden BMW’s tien jaar geleden en de graphics van het multimediasysteem gaan vele Samsung-generaties terug. Iemand bij Subaru heeft gepoogd de mode te doorgronden, maar vinkte feilloos de verkeerde trendlinks aan. Gelukkig. Een Outback kan en mag geen modepopje worden. Hooguit mag hij de onhandige bereidheid tonen met zijn tijd mee te willen, zoals een grootouder in de belevingswereld van een kleinkind duikt. Dat wordt natuurlijk niks, maar hoe vertederend beschaafd de wens zich te verplaatsen in een ander!

Ook in dat opzicht kan de Outback wéér alleen maar een Subaru zijn. Alles op en aan hem komt uit eigen keuken. Het dashboard zie je nergens anders. Hij hoeft zijn onderstel niet te delen met zes andere massaproducten van hetzelfde huis. Zo’n boxermotor heeft niemand. Voor zijn signatuur, die nog klassiek karakter is, zou je hem alle tekortkomingen vergeven. Maar hij heeft er eigenlijk zo weinig. Hij is de laatste authentieke antiheld.

Stuur rustig ingezonden brieven over zijn milieudelict. Bedenk wel: het zou een misdaad zijn de levensavond van zijn eerbare bewoners te verstoren. Dus als u allemaal een Tesla of Ioniq 5 koopt, kan de Subarumens tot zijn laatste snik zijn 193 goudeerlijke grammen blijven uitstoten. Leg me, lieve Subaruvrienden, t.z.t. nog maar eens uit wat in jullie wonderlijke touchscreenuniversum afslagenonderbrekingsscherm betekent. Begrijp me goed; ik neem jullie niets kwalijk. Dit is gewoon jullie eeuw niet.