Opinie

Oranje is uitgeteld

Wilfried de Jong

Twee trompettisten in oranje shirts zaten op de eerste rij in het stadion van Boedapest. Met bolle wangen bliezen ze vol vertrouwen het Wilhelmus mee. Altijd goed om er tegen de Tsjechen alvast even lekker in te komen; hun echte stoom bewaarden ze liever voor de finale.

Gebrek aan zelfvertrouwen kan een Nederlander nooit worden ontzegd.

Max Verstappen had de Formule 1 gewonnen – dat was één – Mathieu van der Poel eerde zijn opa ‘Poupou’ met een gele trui – dat was twee – en het Nederlands voetbalelftal ging over anderhalf uur door naar de kwartfinale – dat werd drie.

En als kers op de taart mocht de regenboogvlag uit de broekzak.

Ik keek vooral uit naar een avondje met Denzel Dumfries. Al in de tweede minuut was hij dicht bij een doelpunt. Dumfries bezit het vermogen om het hele veld te bestrijken in dat spelsysteem waar iedereen binnen en buiten het veld aan begon te wennen: 5-3-2.

Als longinhoud succes zou bepalen, won Nederland met Dumfries in de gelederen iedere wedstrijd.

Terwijl Memphis Depay wegzakte in het moeras van goede bedoelingen en met zijn traptechniek de bal vanaf de cornervlag nauwelijks voor het doel kreeg, Georginio Wijnaldum vooral heen en weer liep en Frenkie de Jong steeds meer de vaste gesprekspartner van de scheids werd, stierde Dumfries als een bezetene over het veld.

Slecht spelen en toch winnen, dat leek het devies.

Toen tikte Matthijs de Ligt de bal onbeholpen met de hand aan. Dat overkwam hem vaker bij Juventus. Hij kon met rood van het veld.

De trompetten van de fans kregen even geen lucht.

Zou Dumfries het elftal nog uit het dal trekken? Van de middenvelders en de aanvallers was al een tijdje niet veel te verwachten. Dumfries liet in de wedstrijd zien de beschikking te hebben over een geweldige uitschoofpoot en zijn elleboog was van elastiek, zo merkte een Tsjech.

De bondscoach wisselde Donyell Malen voor Quincy Promes. Dat kon in de traditie van ‘Arjen Robben voor Paul Bosvelt in 2004’ wel eens een veelbesproken wissel worden de komende dagen.

Misschien bij de discussies in den lande toch maar even de mondkapjes verplichten.

Dumfries kon het tij niet keren. Ik kon nog één keer om hem glimlachen. In een vertraging zag ik hoe hij tegelijk met de Tsjechische doelman omhoog sprong. Denzel strekte zijn hand uit naar de bal.

Dumfries deed een imitatie van ‘De hand van God’ van Maradona. Toen wist ik het zeker, Nederland werd uitgeschakeld.

Het elftal kon deze donkere wolk boven Boedapest al de hele tweede helft zien hangen. Het spel was niet goed. Na afloop waren er daarom weinig tranen. Memphis wilde zijn shirt niet ruilen, Wijnaldum was in gedachten verzonken en invaller Wout Weghorst keek als een huisschilder die zijn trapleer zocht.

De trompetten lagen op schoot bij de fans. In de traditie van het vernuftige voetbalsysteem was het aftellen geblazen: 5-3-2 … 0.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.