Lucy Dacus: „Met zijn drieën durf je meer dan in eentje.”

Foto Ebru Yildiz

Interview

‘Neem van mij aan dat mijn moordgevoelens in het lied gerechtvaardigd zijn’

Interview | Lucy Dacus Zangeres Lucy Dacus is na haar deelname aan de indie-supergroep boygenius nergens meer bang voor. Haar album ‘Home Video’ staat vol warme popsongs, met soms pijnlijke herinneringen.

Op een Instagramfoto uit december 2020 poseert zangeres Lucy Dacus gelukzalig met 34 boeken die ze in het lockdownjaar las. Verontschuldigend schrijft ze erbij dat er nog acht titels ontbreken, omdat die niet meer op de foto pasten. Tussen de afgebeelde boeken vinden we No Is Not Enough van Naomi Klein, The Lightness van Emily Temple en Until We Reckon van Danielle Sered. Zo te zien las Dacus overwegend werk van vrouwelijke auteurs. Onderop de stapel ligt het lijvige Oorlog en Vrede van Tolstoj.

„Ja, ik ben een boekenwurm”, zegt Lucy Dacus via Zoom vanuit haar pas betrokken huis in Philadelphia. „In een recensie van een van mijn allereerste shows schreef iemand dat ik eruitzag als een bibliothecaresse met een geheim. Door mijn bril en nette kleding dachten velen dat ik onmogelijk een rockster kon zijn. Als de muziek niet in mijn leven was gekomen, had ik nu misschien wel in een bibliotheek gewerkt. Ik beweeg me comfortabel tussen boeken, vooral van gay writers.”

Lucy Dacus (26) noemt zich nadrukkelijk queer. In haar jeugd worstelde ze met haar seksuele identiteit, te meer doordat ze opgroeide in een diep religieuze omgeving. In het nummer ‘VBS’ zingt ze daarover: de Vacation Bible School waar ze haar zomers doorbracht en waar bijbelse openbaringen langzaam maar zeker plaatsmaakten voor sluimerende liefdesaffaires en hartzeer. Haar vriendje van toen hield meer van de muziek van Slayer dan van haar, stelt ze spijtig vast. Pas later, toen haar geloof in georganiseerde religie tanende was, groeide haar seksuele bewustzijn. „Ik ben nooit letterlijk uit de kast gekomen. Mijn eerste grote liefde was non-binair. Mijn ouders hebben zich erbij neergelegd dat ik ook op vrouwen val.”

Onbezorgde tijden

Dacus’ derde album Home Video is haar persoonlijkste tot nu toe. Het staat vol warme en toegankelijke popsongs die de diepte in gaan, met intense en soms ook pijnlijke herinneringen. De videoclip van ‘Hot & Heavy’ toont familievideo’s uit haar jeugd, waarop ze speelt met barbiepoppen en zingt in een kinderkoor. „Het was leuk om al die oude videobanden weer eens terug te zien, omdat het je terugbrengt naar onbezorgde tijden. Het werd pas confronterend toen ik beelden terugzag uit mijn puberteit, omdat ik toen zichtbaar minder goed in mijn vel zat. Babyvideo’s zijn altijd schattig. Na je dertiende komt er een tijd dat je jezelf niet meer terug kunt zien zonder door de grond te gaan van schaamte. Hoe onhandig je was, en wat er in je hoofd speelde: dingen die alleen jij kunt zien. Het principe van die korrelige videotapes sprak me aan. Ze stammen uit een tijd met technologie die er niet meer is. Vroeger pakten mensen een videocamera om een bijzonder moment vast te leggen. Nu wordt vrijwel alles gefilmd en onmiddellijk gedeeld via sociale media. De albumtitel Home Video betekent voor mij hoe bijzonder het is om persoonlijke zaken met anderen te delen.”

Het album, gemaakt met haar vaste drummer Jake Finch, multi-instrumentalist Jacob Blizard en technicus Collin Pastore, was grotendeels af toen de Covid 19-pandemie zich aandiende. Wachten duurde lang, verzucht Dacus, maar nu is iedereen in haar omgeving gevaccineerd en kan ze veilig naar buiten treden met de muziek die haar dierbaar is. Een belangrijk deel van haar artistieke identiteit vond ze bij de indie-supergroep boygenius, waarmee ze in 2018 een EP maakte en toerde. Haar zusters, zoals ze Phoebe Bridgers en Julien Baker uit dat nu al legendarische trio noemt, zijn als ondersteunende zangeressen in twee nummers te horen op Home Video.

‘Soms voelt het alsof ik het uit mijn lijf gerukte hart op een dienblad opdien’

Haar geboorteplaats Richmond, Virginia had een bloeiende indiescene waarin Lucy Dacus zich onderdompelde. „Geen van de bands van toen heeft het gemaakt. Richmond was ver verwijderd van de muziekindustrie en niemand vond het belangrijk genoeg om een plaat te maken. Als er iemand een nieuw nummer had geschreven, kwamen we bij elkaar om het te horen. De muzikanten met wie ik nu werk, ken ik nog van toen. Ik heb het geluk gehad dat mijn muziek buiten onze eigen scene werd opgemerkt en dat ik internationaal kon gaan toeren. Die eerste twee jaar, van 2016 tot 2018, heb ik mijn ogen dicht gedaan en heb ik het allemaal over me laten komen. Het enige rolmodel dat ik had was Bruce Springsteen. Die schreef verhalende songs over dingen uit het echte leven, zo leek het. Pas toen ik Julien Baker en Phoebe Bridgers leerde kennen, merkte ik dat er gelijkgestemde artiesten waren die hun eigen universum schiepen uit een belevingswereld die op de mijne leek.”

Boygenius is een onmisbare schakel gebleken in haar ontwikkeling als artiest, zegt Dacus. „Wat de combinatie met Phoebe en Julien mij heeft gebracht, is de onbevreesdheid waarmee we het publiek tegemoet traden. Met zijn drieën durf je meer dan in je eentje. Zowel bij het naar buiten brengen van een nieuwe song als bij optreden voor publiek moet je allerlei angsten en onzekerheden overwinnen. Wij waren als de Drie Musketiers. Die houding heb ik meegenomen naar mijn soloperformances.”

Moordgevoelens

Lucy Dacus hoopt dat haar songs een universeel gevoel uitdragen, zodat iedereen er steun of troost aan kan ontlenen. Soms denkt ze aan minder autobiografische teksten, zegt ze. „Ik wou dat ik een songtekst kon benaderen als fictie, met verzonnen personages en een perspectief dat niet per definitie het mijne is. Maar die autobiografische gegevens sluipen er telkens weer in. Soms voelt het alsof ik het uit mijn lijf gerukte hart op een dienblad opdien aan de luisteraar. Telkens wanneer ik zo’n song af heb zeg ik tegen mezelf: niet doen, Lucy! Ben ik er wel klaar voor om deze informatie met de wereld te delen? Pas wanneer het album uit is, denk ik: dit is nou eenmaal wie ik ben. Mijn muziek wordt sterker als het niet van verzinsels aan elkaar hangt.”

Het nummer ‘Thumbs’ van het nieuwe album is een heftig voorbeeld van een waargebeurd voorval dat door Lucy Dacus op adembenemende manier in muziek werd gevangen. De protagonist van het lied begeleidt een vriendin bij een ontmoeting met haar vader, die in het verleden iets onuitsprekelijk ergs heeft gedaan. Heeft hij zijn dochter seksueel misbruikt? Heeft hij haar leven vergald door haar op cruciale momenten in de steek te laten? De zangeres fantaseert hoe ze de man beide duimen op de oogbollen zet en doordrukt. ‘I would kill him if you let me’, zingt ze op een bedrieglijk berustende toon. Dacus treedt niet in detail over de precieze inspiratie. „Ik wilde per se dat in het midden blijft wat die kerel op zijn geweten heeft. Het lied gaat over de vriendin die ik wil beschermen. Daarbij hoort dat ik haar trauma niet in detail aan de wereld bekendmaak. Neem van mij aan dat mijn moordgevoelens in het lied gerechtvaardigd zijn.”

‘Thumbs’ stond al langer op haar live repertoire en groeide lang voor de pandemie uit tot een publieksfavoriet. Op sociale media werd gevraagd, gesméékt om een plaatversie. Nu die er is kan Lucy Dacus niet wachten om haar muziek weer live te brengen. Een flinke Amerikaanse en (volgend jaar) Europese tour staan op stapel. „Ik heb lang genoeg thuis gezeten. Mijn nummers groeien met publiek erbij.”

Lucy Dacus speelt op 30 maart 2022 in Paradiso Noord, Amsterdam. Home Video verschijnt 25/6 op Matador.