Lucky (Hannah Hoekstra) neemt het initiatief in haar romance met Miles (James Krishna Floyd) in ‘Love in a Bottle’.

Interview

‘Love in a Bottle’ begint als klassiek liefdesverhaal: boy meets girl. Maar dan gaat de wereld op slot

Paula van der Oest Regisseur Paula van der Oest maakte tijdens de lockdown Zoom-romkom ‘Love in a Bottle’: „Omdat ze alle tijd hebben om met elkaar te videobellen zijn ze al heel snel ergens. Het verlangen wordt steeds groter. Seks is ook moeilijk. Maar het kan wel.”

Vingers in de lucht voor wie Paula van der Oests lockdownfilm Love in a Bottle niet bekend voorkomt. Of voor wie wil weten hoe het was om het afgelopen jaar alleen via sociale media contact te kunnen hebben met geliefden ver weg. Zoals de Amsterdamse parfummaakster Lucky en de Londense IT ‘Vulnerability Accessor’ Miles.

Ze ontmoetten elkaar op 15 maart 2020 op het vliegveld van Milaan Malpensa en er gebeurt iets. Volgens de regels van de romantische komedie gaat deze ‘meet cute’ met een botsing gepaard. De kwantumfysica van de liefde. Een spel van deeltjes en krachten. Van verliefd zijn voordat je het weet. Maar dan gaat de wereld op slot. Dan wordt het een variant op het lied van de twee koningskinderen die elkaar zo liefhebben, maar niet bijeen kunnen komen omdat het water te diep is.

Paula van der Oest (Black Butterflies, Lucia de B., Tonio) ruim een jaar later aan de telefoon: „Het idee van een klassieke lovestory, het boy meets girl-verhaal, maar dan aangepast aan pandemische tijden had ik al vrij snel nadat corona was losgebarsten.” Ze schreef het op de huid van acteurs Hannah Hoekstra (Blackout) en James Krishna Floyd (bekend van de tv-serie No Man’s Land). Via Skype en Facetime bespraken ze de scènes. „Als je gaat schrijven gaat er altijd een stukje van jezelf mee, en dat geldt ook weer voor de acteurs.” Dus terwijl de eerste lockdown vorderde volgden hun eigen gevoelens over de lockdown de ‘moodswings van de situatie’, die weer parallel liep aan de ontwikkeling en de emoties van de personages: „Enerzijds is alles nieuw en spannend, anderzijds heel omineus.”

Love in a Bottle werd in augustus in negen dagen gedraaid op twee locaties in Amsterdam, met hoofdpersonen die elkaar tussendoor niet ontmoetten, met twee kleine crews, de ene dag stond Van der Oest op de ene set, de andere dag op de andere, de Facetime-beelden op het computerscherm werden gedraaid met kleine GoPro-cameraatjes en fototoestellen waar je ook mee kunt filmen, om het hele lo-fi-gevoel van een online leven zo goed mogelijk op te roepen. Bovendien verzamelde ze een heel team van filmstudenten om zich heen om hen tijdens de lockdown een kans te geven toch te werken en ervaring op te doen.

Snel bij het eerste barstje

Een liefdesverhaal is een geschikt genre om een grotere schets van een tijd te maken, denkt ze: „Het is toegankelijk. Iedereen houdt van het gevoel om verliefd te zijn.” Maar de lockdown bood ook extra mogelijkheden: „Omdat ze alle tijd hebben om ongestoord met elkaar te videobellen zijn ze al heel snel ergens. Het eerste barstje. Het verlangen wordt steeds groter. Seks is ook moeilijk. Maar het kan wel. Ze doen het ook.” Die seksscène en het uit de romkom ook klassieke ontbijtje de dag erna zijn goede voorbeelden van hoe ze geestig speelden met de verschillende manieren om kaders in elkaar te laten overlopen.

Lees hier de recensie van ‘Love in a Bottle’

Het niet bij elkaar kunnen zijn werd een snelkookpan voor iets anders wat volgens Van der Oest in alle relaties speelt: „Als je met iemand wilt zijn moet je altijd een klein stukje van jezelf, of van je vrijheid opofferen. Lucky neemt het initiatief, Miles is meer behoudend, maar Lucky is met al haar voortvarendheid ook heel erg bang om haar vrijheid kwijt te raken, en ze leert via Miles dat het helemaal niet erg hoeft te zijn om een beetje van die vrijheid op te geven. Als je het hebt over stereotiepe patronen in relaties, dan zijn mannen vaker degenen die vrijheidsproblemen hebben dan vrouwen.

„Ik ben van de generatie dat je nog gewoon eens een liefdesbrief kon schrijven, en bij de brievenbus wachten op antwoord. Normaal zou dat er dan in een dag of twee, drie hebben moeten zijn, maar shit het is al een week geleden. Waar de ontwikkelingen met sociale media gaan stoppen maakt me soms wel onrustig. Die steeds oplichtende schermpjes, die permanente aanwezigheid. In de werkelijkheid weet je natuurlijk ook nooit meteen precies wie je voor je hebt. In de liefde ben je niet met één, maar altijd met twee. Dat geeft sowieso voor film een interessant spanningsveld, wat vertel je over jezelf, en wanneer? Maar sociale media maken het wel makkelijker om dat te sturen en te doseren en zo deels een andere identiteit aan te nemen.”