De moderne topvoetballer van dichtbij

Zap Het voetballersbestaan wordt in de documentaire Memphis Depay – Op beide benen van elke romantiek ontdaan.

Memphis Depay in Memphis Depay – met beide benen (BNNVARA).
Memphis Depay in Memphis Depay – met beide benen (BNNVARA).

De moeder van Memphis Depay had haar zoon meteen gebeld toen hij in december 2019 ernstig geblesseerd was geraakt. Ze hadden samen gehuild aan de telefoon. Documentairemaker Jessica Villerius vraagt Depay wie hij eigenlijk zelf had gebeld. Het antwoord: „Niemand.” Inderdaad: Memphis Depay – Met beide benen gaat over eenzaamheid.

Intussen moest ik nog even wennen aan het idee dat regisseur Villerius vorig jaar pendelde tussen de mishandelde kinderen van Ruinerwold, de corona-afdelingen van drie Nederlandse ziekenhuizen en de villa in Dubai waar Depay werkte aan zijn herstel. Er is iets waardoor mensen in moeilijkheden Villerius heel dichtbij durven laten komen. Dat zal te maken hebben met haar vermogen om belangrijke vragen terloops te stellen, zoals dat „Wie bel jij zelf eigenlijk op?”

Depay opende veel deuren van zijn bestaan, zij het niet alle – maar wie weet van zichzelf precies welke deuren hij allemaal gesloten houdt? Vaak is Memphis (ook rapper) te zien als een voetballer die zich met zo veel grote auto’s en blingbling omringt dat een ouderwetse supporter naar zijn zonnebril grijpt. Memphis Depay – Met beide benen (BNNVARA) toonde zondag echter een ernstige en bedachtzame twintiger. De film volgt de voetballer vanaf de eerste dagen van zijn revalidatie, eind 2019. De „dokter-industrie” kwam als een zwerm op zijn gescheurde kruisband af, vertelt hij: „Iedereen wil Memphis opereren. Iedereen wil kunnen zeggen: ik heb hem teruggebracht.”

Garage met nummer vijf

De camera is erbij als Memphis in zijn hotelkamer zijn hoofd kaal scheert – alsof hij de voor het herstel noodzakelijke ascese bij zichzelf wil afdwingen. Zijn metgezel in de revalidatie is zijn jeugdvriend Tufan, die twee weken eerder ook zijn kruisband heeft afgescheurd en die (vermoedelijk op kosten van Depay) door dezelfde arts wordt geopereerd. „Ik zei fok de wachtrij, ik neem je mee.” Vanaf de eerste dag na de ingreep beult de voetballer zich af in een poging het (later uitgestelde) EK te halen. Op bezoek bij zijn club Lyon voelt hij dat hij er als geblesseerde niet bij hoort. De clubarts laat hem twee uur wachten.

Behalve Tufan en zijn moeder mag Gigi dicht bij Depay komen, een jeugdvriend met wie hij in Moordrecht voetbalde op een zeer troosteloos pleintje. De garage met nummer vijf was het doel van Memphis, die van nummer 12 was van Gigi. Hij wijst: „Daar woonde een man die vaak onze ballen lek stak.” Verder verschijnt Aubrey in beeld, de personal assistent die alles regelt, van het ontbijt tot transportzaken. Bij dat laatste benadrukt ze wat belangrijk is voor haar baas: „Ik bel iemand die te vertrouwen is.”

„Mijn karakter, mijn wonden, mijn littekens zijn wie ik ben”, zegt Depay. Een van die littekens is de geschiedenis van zijn broer, die met tbs opgesloten zit in een inrichting in Groningen. Memphis bezoekt hem en geeft een wat onbeholpen peptalk over „die Afrikaanse kracht van ons”. Als zijn moeder (die zegt dat Memphis „wiebelig” van haar kan worden) in Dubai op bezoek komt, staat ze voor een dichte deur. Haar zoon is de hort op en vertelt ook de volgende dag niet waar hij heeft uitgehangen – even is hij een jongen van 27.

Geen heiligenleven

Een heiligenleven is Memphis Depay – Op beide benen niet; het voetballersbestaan wordt hier zorgvuldig van elke romantiek ontdaan. Het resultaat is een documentaire die je het leven van de moderne topvoetballer uitzonderlijk dicht laat naderen.

Wat heb je het meest gemist, wil Villerius weten als Memphis weer speelt. „De bal”, zegt hij. Weer een antwoord waar geen mens in voorkomt.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.