Opinie

Summer of love

Ellen Deckwitz

Afgelopen week kwam ik een oud-student tegen, een vlotte Bob van 26. Waar hij vroeger, zoals mijn grootmoeder zou zeggen, lekker in het spek zat, was hij nu opeens een slanke den. „Ja, ik ben aan het trainen”, zei hij blij toen ik hem ernaar vroeg. „Voor de summer of love!”

„De wat?”

„De zomer waarin alles wordt versoepeld en iedereen dus met elkaar het bed in kan duiken”, zei Bob. „Al mijn vrijgezelle vrienden en ik sporten en diëten al sinds januari om in vorm te komen. Ik heb gisteravond zelfs niets gegeten!”

„Een maaltijd overslaan is superslecht!”

„Ik noem het intermittent fasting”, zei hij opgewekt.

„Maar om iemand aan de haak te slaan hoef je toch niet helemaal afgetraind of uitgemergeld te zijn? Je kan toch ook humor hebben of een fijne sfeer uitstralen?”

Hij keek me medelijdend aan.

„Als jij na tijden droogstaan kunt kiezen tussen een geweldige persoonlijkheid met een medium lichaam, en een ‘wel okay’ persoonlijkheid met een toplijf, dan kies je dat laatste. Het gaat niet om karakter, het gaat om lust. Fuck persoonlijkheid.”

Dat laatste zong de rest van de week door mijn hoofd. Europa wordt deze zomer, om het maar met Remco Campert te zeggen, één groot matras. Er zullen de komende maanden de nodige heupverstuikingen bij elkaar worden gevreeën. Maar toch. Fuck persoonlijkheid. Die bereidheid om jezelf en de ander tot lijf te reduceren, vond ik heftig.

‘Ach joh”, zei mijn zus gisteravond toen ik erover begon. „Dat hoort toch ook bij jong zijn. Dan sta je zo in vuur en vlam dat je van een eenmalige bedgenoot echt niets meer verlangt dan een laag BMI en een hartslag. Laat ze toch.”

„Maar seks hecht”, probeerde ik nog. „Zelfs bij een onenightstand. Het doet wat met je, het hoeft niet per se een positieve ervaring te zijn!”

„Ik denk dat de meeste jongeren blij zullen zijn met überhaupt een ervaring”, lachte de zus. „Laat ze maar weer eens voor iets anders beducht zijn dan een virus.”

Daar zat wat in. Ze zoeken ook geen relaties, dacht ik, ze zoeken hartstocht. Opgaan in een menigte anonieme lichamen. Even vergeten dat je deel uitmaakt van de generatie die de zwaardere klappen opving, waarvan velen opleiding, werk en toekomst moesten uitstellen voor de veiligheid van anderen. Wat een verademing dat je dan opeens de afstand kunt loslaten. Luisteren naar zuchten uit intacte longen en even doen alsof de wereld alleen maar bestaat uit blakende jonge mensen, wier gezondheid nooit een gevaar voor jouw bewegingsvrijheid zal vormen.

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.