Opinie

Lange neus naar Frank de Boer

Wilfried de Jong

Tom Egbers stond buiten in Zeist. Hij keek anders dan anders. Ondeugend. Een glinstering in de ogen. Hij had nieuws, ik zag het aan de vrolijke tronie. De presentator liet een woord vallen dat aanvankelijk slecht te combineren viel met het Nederlands elftal.

Ollongren.

Wie die naam uitspreekt, schept meteen één dwingend beeld: het bespieden van geheime informatie.

Had de NOS een camerashot van Memphis Depay die achteloos een krabbel zette onder zijn miljoenencontract bij FC Barcelona? Of was er een belastend sms’je op het mobieltje van Quincy Promes te zien?

Een paar minuten eerder had Frank de Boer zuinig geantwoord op de vraag wie er zouden spelen tegen Noord-Macedonië. Hij wilde alleen vertellen dat hij zijn vaste elf op twee plekken ging wijzigen voor dat onbeduidende EK-potje. „Meer zeg ik niet”, aldus de bondscoach.

Flauw.

Geheimhouding is een hoog goed in profvoetbal. Het achterste van je tong laat je niet zien. Spelers huldigen het cliché ‘dat moet je de trainer vragen’ en de trainer zegt vervolgens niets.

En dan die handen voor een pratende mond, ook zo’n voetbalziekte. Afgelopen zaterdag zag ik Cristiano Ronaldo na afloop van het duel tussen Portugal en Duitsland met Toni Kroos in gesprek. Vier sprankelende ogen, handen voor de lippen. Misschien ging het onderonsje over de acceleratie van de nieuwste Porsche of het verschuiven van flesjes Coca-Cola.

Niemand behalve de twee voetballers zullen het ooit weten.

De NOS had een kwartiertje mogen filmen op het trainingsveld van Oranje terwijl de spelers liggend in het gras madeliefjes aan elkaar knoopten. Uit niets viel af te leiden welk elftal Frank de Boer ging opstellen.

Geamuseerd hield Tom Egbers ons nog even in spanning. Na het uitspreken van het codewoord Ollongren haalde hij de beruchte scène op het Binnenhof nog even boven. Hij had zelfs de naam Bart Maat paraat, de ANP-fotograaf van de paperassen onder de arm.

Wat wist Tom wat wij niet wisten?

Noem het onderzoeksjournalistiek, toeval of een handigheidje; cameraman Martien Appelman had ingezoomd op een papiertje dat assistent-coach Dwight Lodeweges in zijn vingers had. Tussen alle pijltjes en cirkels door waren alle namen van het elftal haarscherp te lezen. Donyell Malen en Ryan Gravenberch gingen spelen in plaats van Wout Weghorst en Marten de Roon.

Het NOS-bericht was een lange neus naar Frank de Boer.

Het onbelangrijke belangrijk maken, dat hoort bij een groot voetbaltoernooi. De ‘scoop’ was nu onschuldig. Ik vraag me af hoe het valt als diezelfde cameraman de opstelling van Oranje filmt vlak voor de finale en de tegenstander wijzer maakt.

Ik keek nog eens goed naar het papiertje. Bovenaan stond in groene letters ‘Woudschoten’, de hotelpartner van de KNVB. Een heerlijk idee: Lodeweges die het gratis briefpapier vanuit zijn hotelkamer meeneemt om op het trainingsveld de opstelling te schetsen. Het was meteen ook sluikreclame voor een miljoenenpubliek. Zou Lodeweges daar nog iets voor terugkrijgen? Een upgrade, een flesje wijn, een enveloppe?

Tom Egbers gaat het ons morgen vast allemaal vertellen.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.