Recensie

Recensie Theater

‘Belle, vertel!’ brengt kleurrijk theater én vergeten 18de-eeuwse prachtmuziek

Jeugdmuziektheater In de muziektheatervoorstelling ‘Belle, vertel!’ maakt Camerata Trajectina het 18de-eeuwse leven van Belle van Zuylen behapbaar voor kinderen van nu. Maar de voorstelling is voor iedereen leuk.

Scène uit de voorstelling ‘Belle, vertel!’ van Malou de Roy van Zuydewijn en Camerata Trajectina.
Scène uit de voorstelling ‘Belle, vertel!’ van Malou de Roy van Zuydewijn en Camerata Trajectina. Foto Foppe Schut

Sopraan Klaartje van Veldhoven ligt in de kasteeltuin van Slot Zuylen, opgewonden wroetend in een hoop aarde. Precies hier groeide schrijfster en componiste Belle van Zuylen (1740-1805) op, vertelt ze. Hier tuinierde ze in haar moestuintje. „Al hoorde dat niet, want adellijke meisjes mochten niet bruin en vies worden.”

Het lijken grijze canon-weetjes, maar kleurrijker dan in de coronaproof wandelvoorstelling Belle, vertel! kunnen ze niet worden verteld. In een groepje van maximaal twintig mensen loop je langs vier muzikale scènes uit Belles leven, theatraal en muzikaal ingevuld door acht musici/spelers van Camerata Trajectina. Zo bezingt Van Veldhoven met Arjen Verhage op barokgitaar (vanuit een rozenprieel: feeërieker wordt het niet) het Genoechlyk buiten leven, waarna gele regenlaarsjes op het pad en een tevoren gedownloade podcast op je telefoon verder de weg wijzen – van de tuin naar Slot Zuylen, en daar binnen van kamer naar kamer.

Innemend

Kijk, daar zit Belle. In de eetkamer schuift ze met lange tanden hapjes van haar sjieke bordje, bekeken door de schilderijen van strenge ooms en tantes om haar heen. In een andere kamer gaat het over haar brievenschrijverij aan Constant (d’Hermenches, 1722-1785) en over het worstelen met liefde en zelfkritiek. Sopraan Wendy Roobol – rollebollend tussen verpropte schrijfpogingen – vangt de scène in twee liederen, één van Van Zuylen zelf en één van Rameau, waarna je tevreden doordrentelt naar een de kamer waar blokfluit en viola da gamba stem geven aan hoe de eigenzinnige Belle op een bal de etiquette tartte, en onverschrokken de (veel oudere) man van haar keuze ten dans vroeg.

Lees ook: Bachs Boerencantate in een koeienstal

Malou de Roy van Zuydewijn, schrijfster van de tekst, comprimeerde het leven van Belle van Zuylen tot de belangrijkste wapenfeiten: jeugd, verliefdheden, werk, huwelijk. Voor een jeugdvoorstelling is dat des te beter: lichtheid bepaalt de aantrekkingskracht. Het toegevoegde raamvertellinkje – over het moderne meisje Nora uit Zuilen die over Belle van Zuylen haar spreekbeurt houdt – wordt door de meegebrachte doelgroepdochter (11) als nodeloze ingreep ervaren: liever wil zij méér weten over de intrigerende Belle en minder over de al te herkenbare Nora met haar voorkeur voor pizza en Dua Lipa. Maar in de Belle-scènes is de tekst van De Roy van Zuydewijn wél innemend. De hoofdboodschap – blijf jezelf en je talenten trouw – komt krachtig over en en passant ontdek je ook nog een kleine schat aan vergeten 18de-eeuwse prachtmuziek.