Reportage

Nieuw sekshuis? Geen probleem in Nijmegen

Seksclubs na de lockdown Na de heropening zijn niet alle kamers in een sekshuis in Nijmegen verhuurd. „Veel meiden zijn illegaal gaan werken.”

Even leek het erop dat ook de rosse buurt in Nijmegen zou verdwijnen. Maar sinds september vorig jaar heeft de buurt er weer een nieuw sekshuis bij: Love Studio’s
Even leek het erop dat ook de rosse buurt in Nijmegen zou verdwijnen. Maar sinds september vorig jaar heeft de buurt er weer een nieuw sekshuis bij: Love Studio’s Foto Ilvy Njiokiktjien

Hijgend beklimt Yvonne (65) de vijf trappen van de Love Studio’s Nijmegen. Elf jaar werkt ze hier als beheerder. Elf jaar lang loopt ze die trappen op en af, naar de veertien peeskamers, verdeeld over drie verdiepingen. „En maar blíjven roken”, mompelt ze tegen zichzelf.

Twee jaar lang heeft Yvonne hier niet kunnen werken vertelt ze, aangekomen op de zolder van het gebouw, de pauzeruimte. Nog bijkomend van de klim zet ze de waterkoker aan in de volledig uitgeruste keuken. In november 2018 moesten haar oude baas en een andere exploitant van een naastgelegen sekshuis in de rosse buurt in Nijmegen hun zaken sluiten op last van burgemeester Hubert Bruls (CDA). Ze doorstonden een integriteitsonderzoek, op grond van de ‘Wet bevordering integriteitsbeoordelingen, door het openbaar bestuur’ (Bibob), niet.

„Je valt in een gat”, zegt Yvonne. Omdat haar moeder haar baan „verschrikkelijk” vindt, wil ze niet met achternaam in de media. „Tegen haar vrienden zeg ik dat ik in een kamerverhuurbedrijf werk, dan lieg ik ook niet.”

Yvonne regelt reserveringen, maakt doktersafspraken, screent nieuwe „meiden”. Bovenal zorgt ze dat de sekswerkers die hier een kamer huren – allemaal zzp’ers – zich thuis voelen. Ze hangt slingers en ballonnen op als ze jarig zijn. „De meesten komen niet uit Nederland en hebben hier niemand.”

Foto Ilvy Njiokiktjien

Het aantal seksclubs en raambordelen in Nederland daalt al jaren sterk, volgens marktonderzoek van de gemeente Amsterdam. Grofweg ging het om 1.300 plekken in 2006, 800 in 2014.

Even leek het erop dat ook de rosse buurt in Nijmegen zou verdwijnen. Maar sinds september vorig jaar heeft de buurt er een nieuw sekshuis bij. Yvonne trad bij de nieuwe exploitant in dienst. Door de lockdown was het pand nog niet veel open, sinds twee weken is het weer echt in bedrijf.

De lockdown was boring

Andra (29) komt in een wolk van parfum de pauzeruimte binnengelopen. De maanden dat de tent dicht was, was ze bij haar familie in Roemenië. „Boring”, lacht ze. Terwijl ze vertelt, appt ze met een klant. „Die komt zo. Ik ken hem al een paar jaar.” Voor 160 euro per twintig uur huurt ze een kamer, hiervoor werkte ze bij het sekshuis ernaast. Vijf jaar geleden begon ze in Nijmegen, een kennis van haar werkte hier al. „Mijn ex in Roemenië had veel geld, een mooie auto. Dat wilde ik ook.” Yvonne: „Het gaat toch vaak om geld”. Andra: „Soms vind ik het zelf ook fijn, vooral met oudere mannen. Die hebben meer geduld.”

Na de lange lockdown staat een aantal kamers leeg, zegt de exploitant van Love Studio’s, Alexander (51). Hij wil vanwege mogelijke gevolgen voor zijn andere ondernemingen niet met zijn achternaam in de media. „Veel meiden hebben hun werk in de illegaliteit voortgezet toen we dicht moesten”, zegt hij. „Dan hoeven ze geen belasting te betalen”.

Foto Ilvy Njiokiktjien

Foto Ilvy Njiokiktjien

Alexander heeft niet eerder in deze branche gewerkt. „De gemeente zocht vanwege strengere wetgeving een nieuw soort ondernemer voor dit pand. Ik dacht: misschien wel goed dat iemand zoals ik het doet. Iemand die juist uit een andere hoek komt.”

Toch speelde ook in Nijmegen, net als de rest van het land, een flinke discussie rondom sekswerk. Het college van burgemeester en wethouders wilde de legale tippelzone, nabij de rosse buurt, sluiten. Dat hield de gemeenteraad begin dit jaar tegen. Naast Arnhem is Nijmegen eind deze maand (als de Utrechtse zone sluit) de enige stad in het land met een tippelzone.

„Nijmegen laat zien dat er hier toekomst is voor sekswerkers”, zegt gemeenteraadslid Quirijn Lokker (GroenLinks), één van de indieners van de motie ‘Houd de tippelzone open’. Er is geen reden de boel op te doeken, vindt Lokker. „Dan verdwijnen de vrouwen uit beeld, wat het alleen maar gevaarlijker maakt.” De raad vroeg zelfs of er méér ‘pasjes’ uitgegeven kunnen worden aan Nijmeegse sekswerkers die door het oude gemeentelijke uitsterfbeleid nét buiten de zone opereren. Met een pasje heeft iemand toegang tot hulpverlening en koffie in de afwerkloods.

De raad liet tijdens de discussies over de tippelzone geregeld (vertegenwoordigers van) sekswerkers inspreken. „Ik weet niet of dat nu het grote verschil is met Utrecht of Groningen, maar dat heeft ons wel enorm geholpen om te weten wat er speelt”, zegt Lokker. Exploitant Alexander: „Nijmegen is een van de weinige gemeenten die het snapt, die wéét dat je het aan de voorkant goed moet regelen als je deze sector netjes wil krijgen.”

Lees ook: Sekswerkers voelen zich in de steek gelaten

Studenten ‘zijn veel erger’

Ook opmerkelijk: de buurt lijkt de opening van de nieuwe ramen geen probleem te vinden. „Zo spannend is het allemaal niet”, zegt de overbuurman (37) van Love Studio’s in zijn deuropening. „Het is wel gezellig. De onrust die er soms is, is gewoon de onrust van wonen in het centrum.”

Lovestudio’s vanuit de woonkamer van overbuurvrouw Marjorie de Ridder Foto Ilvy Njiokiktjien

Wat Marjorie de Ridder (56) betreft blijven de ramen er voor altijd. Haar sociale huurhuis kijkt er precies op uit. Ze steekt een peuk op aan de tafel in haar achtertuin, haar twee honden liggen aan haar voeten. Prostituees komen bij haar over de vloer, zij gaat ook wel eens naar de overkant. „Het klikt gewoon.”

Hun aanwezigheid zorgt voor sociale controle. Blijven bij haar oudere buurvrouw Bep de gordijnen wat te lang dicht, dan gaan „de meiden” kijken. Nee, dan studenten. Die zijn véél erger, vindt De Ridder. „Als hier aan de overkant ooit een studentenhuis komt, ga ik écht de barricades op.”

Aan die overkant daalt beheerder Yvonne weer de trappen af, een verdieping naar beneden. Ze morrelt in het slot van één van de zwarte deuren, om de peeskamers – rood en paars tl-licht, leren matrassen – te laten zien. Uit de kamer ernaast komt harde muziek en al even hard gelach. Andra heeft haar klant inmiddels gevonden. „Beauuutiful”, roept ze boven de muziek uit. Yvonne mag al bijna met pensioen, vertelt ze. „Maar ik denk erover te blijven. Zolang ik die trappen nog kan beklimmen.”