Opinie

Opgeklopte poeha

Tara Lewis

Hang de dweepvlag maar weer uit, Rotterdam staat in een lijstje. Bij gebrek aan fantasie is de Witte de Withstraat weer eens uitgekozen als feestvarken. De straat is door het tijdschrift Time Out gebombardeerd tot een van de tien coolste straten van de wereld. Cool. Het hangt in lichtgevende letters boven het wegdek, dus dan zal het wel zo zijn.

Wie populariteit een geruststellende gedachte vindt, is ongetwijfeld verheugd met deze nieuwe pluim op de zichzelf feliciterende Rotterdamse hoed. Persoonlijk word ik er moedeloos van. Ik behoor nu eenmaal tot het slag verzuurde zeikerds dat de stad leuker vond toen er nog geen klap aan was. De begintijd van de pandemie herinnerde me aan het Rotterdam van weleer: uitgestorven, kalm en zonder al die opgeklopte poeha.

Nu zijn er dagen waarop ik het centrum mijd als de pest. Ik kan steeds slechter tegen de verstikkende drukte, holle consumeerdrift en het testosteron dat door de uitlaten brult. Wie zich daardoor niet laat ontmoedigen, kan (net als ik) als zelfverklaarde culturele elite nog op twee terrassen op de Witte de Withstraat terecht. Het ene is natuurlijk De Schouw, waar de tijd goddank enigszins stilstaat en de ander is het terras van WORM, beter bekend als Wunderbar.

Omdat het terras grenst aan dat van NRC en de avantgardistische eigenheimers (inclusief veganistische snackbar) hun eigen identiteit tussen al dat klotsende testosteron wilden behouden, verfden ze hun deel van de gevel roze. Felroze. Een jaar eerder had NRC haar gevel al blauwzwart geverfd. Nu is het pand van NRC een monument, dus daar kun je over kniesoren.

De pandeigenaar vond het geen probleem. De ambtenaren van Bouw- en Woningtoezicht wél. Dus lag begin deze maand een voornemen voor een dwangsom op de mat, als 21 juni de plint niet terug geschilderd is in het grijs (overigens niet de oorspronkelijke kleur van de gevel).

Lees het interview Kunstcentrum Witte de With wordt ‘Melly’: wat vindt Melly Shum daar zelf van?

Dan ben je dus een van de kickste straten ter wereld, maar een beetje buiten de (gevel)lijnen kleuren, dat mag niet. Het is zo ongelofelijk exemplarisch voor het beleid in Rotterdam. Koketteren met het creatieve en rauwe karakter, onderwijl elke authentieke uiting daarvan zorgvuldig wegpoetsend.

We stoppen 22 miljoen in het grootste regenboogspektakel van Europa, maar een roze gevel die schreeuwt ‘homo’s (en alle andere leden van de LGBTQI, etc. etc.) welkom’, dat past niet in het aangeharkte straatbeeld.

Natuurlijk. Regels zijn regels. En officieel staan de ambtenaren volledig in hun recht om te eisen dat die muur weer grijs wordt. Dat betekent echter nog niet dat het logisch, zinvol of nodig is. Tegenover het pand zit een hostel, ik denk niet dat die toeristen last hebben van een beetje neon. En waarom zo arbitrair? Waarom is dat keurige zwartblauw met de lichter blauwe baan en rode bies van NRC dan géén probleem?

Misschien omdat het roze onaangepastheid schreeuwt, omdat het sommige mensen afstoot en juist anderen aantrekt en zo, ietwat paradoxaal, super inclusief is? Die roze gevel is samen met de doorrookte stem van barvrouw Tineke van De Schouw het laatste stukje ziel van de Witte de Withstraat. En een straat zonder ziel is niet cool.

Tara Lewis is journalist.