Recensie

Sopraan Anna Lucia Richter bewijst dat live én online kunnen stralen

Recensie Concerten hebben nu soms zowel live als online publiek. Gevolg: twee compleet verschillende ervaringen.

Sopraan Anna Lucia Richter en het Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Lorenzo Viotti.
Sopraan Anna Lucia Richter en het Nederlands Philharmonisch Orkest o.l.v. Lorenzo Viotti. Foto Marcel Molle

In de grote zaal van het Amsterdamse Concertgebouw staan op de wanden namen geschilderd van componisten. Met een beetje romantische fantasie kun je paren bedenken; componisten die elkaar over de breedte van de zaal al honderd jaar recht aankijken. Tsjaikovski ‘ziet’ vanaf het balkon Debussy, Mozart boven het podium Louis Spohr.

Op de dag dat er voor het eerst in lange tijd weer luid applaus klonk in het Concertgebouw, knipoogde een van die paren naar elkaar; Berlioz en Schumann klonken samen tijdens de eerste orkestrepetitie met publiek. Donderdagavond streamt het orkest de repetitie als concert op hun website.

Nu volgt het dilemma: het concert bespreken zoals het klonk in de zaal, of zoals het zal klinken op de stream. Wie al in een zaal heeft mogen zitten weet: hoe goed je je liveconcerten ook denkt te herinneren, de door gierend kippenvel gedreven binnensmondse ‘O ja!’ komt. De honderdtachtig mensen die Schumanns Eerste Symfonie (‘lentesymfonie’) live hoorden, kunnen hun herinnering beter niet bezoedelen met de gestreamde variant. Je levert een vrachtwagenlading klankkleur, natuurlijke klankmenging en helderheid in. Wie nog naar een zaal moet, heeft aan deze online Schumann vooral een laatste portie voorpret.

Op stream wel ontzettend de moeite waard: Berlioz’ liedcyclus Les nuits d’été gezongen door sopraan Anna Lucia Richter. Ook online hoor je dat het Nederlands Philharmonisch, het vaste operaorkest van De Nationale Opera, onveranderd steengoed is in zangbegeleiding. Alleen zij weten zo subtiel, zo zacht maar rijk ruimte te creëren voor een zanger. Die te voeden met kleuren, zodat Richter met een warme, verwelkomende stem kan vliegen alsof ze in een Italiaanse opera zingt.

Het duurt even voor ze stevig staat en een rafelrandje valse lucht in haar uithalen kwijt is, maar een paar geweldig sfeer creërende houtblazersinzetten (en zeker ook de bemoedigende blikken van die knappe nieuwe dirigent Lorenzo Viotti) geven haar gelukkig snel genoeg zelfvertrouwen.