Recensie

Recensie Theater

Ostentatief vertoon van opperste lichaamsbeheersing

Holland Festival In ‘Four Seasons’ brengt Het Nationale Ballet twee nieuwe voorstellingen samen van choreografen David Dawson en Christopher Wheeldon. Zo subtiel als Wheeldons werk is, zo uitbundig is Dawson.

‘The Four Seasons’ van Het Nationale Ballet
‘The Four Seasons’ van Het Nationale Ballet Foto Hans Gerritsen

Wat zijn ze sterk, de liedjes van de Canadese singer-songwriter Joni Mitchell. Kristalhelder gezongen, teer en met even rake als kwetsbare teksten over de liefde. Christopher Wheeldon weet die sfeer in zijn duet The two of us te evenaren met een choreografie die net zo breekbaar en intiem is, fijn en licht als Chinees porselein.

Wheeldons korte choreografie maakt deel uit van het tweede programma van Het Nationale Ballet op het Holland Festival. Na de pauze volgt het 50 minuten lange The Four Seasons van David Dawson, die net als Wheeldon zijn dansopleiding aan de vermaarde Royal Ballet School kreeg. Maar wat een verschil!

Verstild tableau

The two of us begint met een verstild tableau, met Anna Tsygankova in bleekroze in een mijmerende pose op de vloer, haar partner Constantine Allen, in lichtblauw, staand naast haar. Als zij zich opricht voor haar eerste solo, op ‘I don’t know where I stand’, lijken haar bewegingen door de aarzelingen ingegeven, met lage arabesken en een aangehouden zachte energie. Ook de bewegingen in de solo van Allen (‘Urge for going’) zijn organisch en vloeiend. Tsygankova is speels en swingt heupwiegend mee op ‘You turn me on, I’m a radio’, waarna de twee bij elkaar komen in een grotendeels toepasselijk gespiegeld duet op – onvermijdelijk – het overbekende ‘Both sides now’. Misschien allemaal niet heel opmerkelijk, zelfs wat belegen (ook al is het nog geen jaar oud), maar met een sfeertekening en muzikaliteit die naadloos aansluit op Mitchells songs. Een beetje in de lijn van Dances at a Gathering van Jerome Robbins, zij het iets minder rijk. Maar dankzij de subtiele uitvoering van Tsygankova en Allen is dat toch prachtig.

The Four Seasons van Het Nationale Ballet

Foto Hans Gerritsen

Lichaamsbeheersing

Tegenover de subtiliteit van Wheeldon staat de uitbundige triomf van opperste lichaamsbeheersing in The Four Seasons van David Dawson, gezet op Max Richters bewerking van Vivaldi’s bekendste compositie. Het is, zoals eigenlijk altijd van Dawson, een ostentatief vertoon van opperste lichaamsbeheersing, waarbij elke spiervezel voortdurend onder spanning lijkt te staan. Lenig, hoog, ver, diep gaat alles in een dertiental delen voor drie solistenparen (Floor Eimers en Constantine Allen, Nina Tonoli en James Stout, Riho Sakamoto en Edo Wijnen) en ensemble van tien dansers.

Dat extreme en overesthetische neigt bij sommige dansers naar een karikatuur van ballet, specialiteit van travestietengezelschap The Trocks. Dat doet de zaak geen goed. Wijnen weet wel persoonlijke invulling te geven aan zijn passen, maar Dawson lijkt daar in het algemeen niet op te sturen. Dat is zonde, The Four Seasons zou er aan zeggingskracht door winnen.