Nina Spijkers: ‘Lego is een soort mediteren, je handen doen het vanzelf’

Kicks voor Niks Geluk hoeft niets te kosten, maar waar vind je het? vraagt haar favoriete Nederlanders naar hun onbetaalbare genietingen. Deze week: regisseur Nina Spijkers.

Illustratie Martien ter Veen

‘Mijn ouders zijn net verhuisd naar hun nieuwe huis in Oosterwold, dat ze helemaal zelf hebben ontworpen en gebouwd. Voor de verhuizing hebben ze hun kelder opgeruimd en daar kwamen ze een grote doos Lego tegen. Die doos heeft twintig jaar in de kelder gestaan en is nooit meer aangeraakt.

Ze vroegen aan mijn broer en mij: ‘Willen jullie dit nog of mag het weggegeven worden?’ En ik dacht bij mezelf: neee! Ik moest die doos openmaken en er weer iets mee maken.

„Het was nostalgisch en magisch tegelijk. Je vingers herinneren zich bepaalde objecten, mijn geheugen kwam daar pas achteraan. Zo kwamen dingen bovendrijven. Beelden van ons leven van vroeger natuurlijk, maar ook over het Lego-leven van vroeger, zoals: ‘Oooh, hier maakten we iets voor piraten mee.’ Het was een ontmoeting met mijn kindertijd.

„Die hele middag hebben we een huizenbouw-wedstrijd gedaan, mijn lief Casper en ik. Om het helemaal af te maken heeft mijn moeder toen op de laptop sprookjes opgezet. De bekers met thee werden koud, want wij waren helemaal in de Lego. Casper ging mij ook vertellen over hoe het vroeger was in zijn gezin en met zijn vader, er kwam een heel nostalgisch gesprek uit voort.

„Toevallig komt er nog bij dat mijn lief en ik heel graag kijken naar Lego Masters. Ik had dat niet verwacht, maar wij vinden dat ultiem ontspannend. Misschien ook omdat het een platform geeft aan mensen die je niet vaak op tv ziet, leuke, nerderige types die niet zo spraakzaam zijn en niet per se tv-geniek.

Lees ook: Nina Spijkers regisseert vader Jaap: wat vinden ze van elkaar?

„Met Lego bouwen is een soort mediteren, want je kunt het een beetje op de automatische piloot doen, je handen doen het vanzelf maar je hoofd gaat diep nadenken. En heel gek, maar hierdoor heb ik hele goede ideeën gekregen voor de voorstelling.

„Tijdens de lockdown heb ik paint-by-numbers gedaan, ik heb gehaakt, ik heb gebreid, ik heb kleurplaten ingekleurd en eindeloos yoga gedaan, en ik heb ook puzzels gelegd, maar op de een of andere manier is Lego de blijver. Mijn lief en ik hebben ook twee pakketten gekocht. Eén was een bonsaiboom. Echt kunst, zo mooi ontworpen. Maar toch is dat minder leuk, want je maakt het precies zoals het moet, en ja, als het dan af is… Nu staat-ie bij ons op het toilet.

„Maar die ouderwetse grote bak losse Lego bij mijn ouders, waar je met je hand in kan roeren en dan zeggen: ‘Jij mag even niks met rood maken want ik ben nu met rood bezig.’ Of: ‘Heb jij nog een dakpannetje?’ ‘Ja, die heb ik hier nog liggen.’ Dat zelf bedenken en samenwerken vind ik inspirerender.

„Het is een vorm van ontsnapping uit de werkelijkheid. Net zoals dat ik elk jaar opnieuw graag de hele Harry Potter herlees. Liefst voorgelezen op de fiets of wandelend, dan zet ik de audioboeken ingesproken door Stephen Fry op. Die stem van Fry, tezamen met de wereld van Rowling, dat is mijn ultieme ontsnapping. Hij kan zó goed een stem geven aan Rowlings wereld. Je weet dat een audioboek soms verpest kan worden door de verkeerde stem. Maar Fry, hij is helemaal die wereld voor mij, zalig. Trouwens ook een hele goede combinatie is het Harry Potter-audioboek én Lego – dat is win-win-win-win.

„Met mijn vader of broertje kan ik het beste kletsen als we autorijden, wandelen of Lego-en, dus als er een dubbele focus is. Mannen moet je half afleiden als je met ze wil praten. Casper en ik willen heel graag kinderen, en het lijkt me magisch als we mijn ouders kunnen bellen om te zeggen: ‘Wij willen de Lego graag mee naar huis, want het is zover.’

„Ons kind gaat met ouderwetse Lego spelen.”