Een 16-jarige die geen hulp wil vragen

Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.

Vader: „Mijn dochter van 16 heeft moeite met een paar vakken. Haar cijfers voor economie en Duits bepalen of ze overgaat of niet. Dit zijn vakken waarin haar moeder en ik haar met liefde willen en kunnen helpen, maar ze wil onze hulp niet. Ze vindt dat ze het zelf wel kan. Ook in andere kwesties vindt ze het lastig om hulp te vragen. Ze is goedgebekt, en laat zich de kaas niet van het brood eten, daardoor denken mensen dat ze het allemaal goed voor elkaar heeft, maar daaronder zit ook gewoon nog een klein meisje. Ik vermoed dat ze veel stress heeft maar ze laat het niet zien. Haar moeder en ik zijn gescheiden, ze heeft op jonge leeftijd waarschijnlijk te veel verantwoordelijkheid gekregen. Wanneer moet ik loslaten en wanneer aandringen? Als ik haar wil helpen, wat is dan de beste strategie?”

Naam is bij de redactie bekend. (Deze rubriek is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen.) Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl

Beschikbaar zijn

Susan Branje: „De balans tussen ‘bemoei je er niet mee’ en ‘ik heb je hulp nodig’ ligt lastig op deze leeftijd. Stel open vragen: hoe voel je je, hoe gaat het met de planning? Vaak lukt dat beter in de wandelgangen dan wanneer je ervoor gaat zitten.

„Vermijd het aanbieden van sturende hulp, zoals: ‘Zullen we nu even naar je economie gaan kijken?’ Een kind kan gevoelig zijn voor prestatiedruk en het gevoel hebben gefaald te hebben omdat ze iets niet kan wat haar ouders wel kunnen. Te stellig willen helpen kan die druk alleen maar verhogen.

„Probeer zoveel mogelijk aan te sluiten bij de behoeften van uw kind op de momenten die háár uitkomen, ook al is ze bij de andere ouder. Kinderen in gescheiden gezinnen hebben nog weleens de veronderstelling dat ouders hun eigen leven leiden op de niet-zorgdagen, of dat de zorgende ouder niet wil dat de niet-zorgende ouder benaderd wordt, en willen dan niet aankloppen. Maar als ze hulp nodig hebben, is dat vaak meteen. Dat laat zich lastig inplannen op basis van co-ouderschap. Misschien helpt het haar als u zegt dat u altijd zal proberen ruimte voor haar te maken zodra ze u nodig heeft, waar ze ook is.”

Opening bieden

Liesbeth Groenhuijsen: „Geen hulp willen van ouders hoort bij deze leeftijd, of vader en moeder nu gescheiden zijn of niet. Wellicht speelt mee dat uw dochter niet wil dat jullie je zorgen maken vanuit de gedachte ‘ze hebben al genoeg aan hun hoofd’.

„Het kleine meisje in uw dochter zien, is liefdevol, maar daar zit zij nu juist niet op te wachten. Ik zou haar verlangen naar zelfstandigheid ondersteunen, maar bied een opening, bijvoorbeeld: ‘Ik zie dat je het heel goed zelf kunt, maar misschien kan ik nog wat toevoegen?’ Of bied tijdens zo’n tentamenweek iets anders aan: ‘Ik begrijp dat je dit alleen wilt doen, maar is er iets anders wat ik voor je kan doen, extra lekker koken, je huiselijke taken even overnemen? U kunt haar af en toe een beetje terloops over een voorval vertellen waarin u zelf heel stoer deed maar toch flink onzeker was.

„Het gaat in onze samenleving vaak over schoolprestaties, bevestig haar in iets anders, bijvoorbeeld: ‘Ik kijk met bewondering hoe jij je zaken organiseert’, of ‘Goed dat jij je ook nog kunt ontspannen, zelf werk ik altijd maar door’. Daarmee bevestigt u haar zelfvertrouwen.”

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.