Recensie

Recensie Muziek

Soundscapes, disco en een scheurende klarinetsolo – vrij naar Ryuichi Sakamoto

Holland Festival De jonge componist Kordz bracht een eerbetoon aan zijn held Ryuichi Sakamoto, ‘associate artist’ van het Holland Festival, samen met topensemble Asko|Schönberg.

In een mooi uitgelicht decor van Boris Acket zat Kordz achter een vleugel en een synthesizer, met zijn rug naar het publiek.
In een mooi uitgelicht decor van Boris Acket zat Kordz achter een vleugel en een synthesizer, met zijn rug naar het publiek. Foto Ada Nieuwendijk Fotografie

Vrijdag presenteert het Holland Festival de wereldpremière van de ‘woordloze opera’ TIME van ‘associate artist’ Ryuichi Sakamoto, die wegens ziekte niet in Amsterdam kan zijn. Bij wijze van opmaat bracht de jonge Georgische maker Alexandre Kordzaia, alias Kordz, samen met Asko|Schönberg een eerbetoon. Kordz is groot Sakamoto-fan en kreeg een vrijbrief om aan de haal te gaan met diens muziek, vooral het vroege elektronische werk, zoals het album Thousand knives (1978).

Tijdens het maakproces ontdekte Kordz pas goed hoe diepgaand zijn muzikale taal is beïnvloed door Sakamoto, vertelt hij in een festivalgesprek met experimentele-muziekicoon Laurie Anderson, te zien op YouTube. Om de grens nog verder te vervagen putte Kordz vooral uit zijn herinneringen aan Sakamoto’s muziek, zonder partituren of opnames te raadplegen. Het publiek kreeg dus een melange van onduidelijke herkomst voorgeschoteld – was dat nou een thema van Sakamoto, of léék het er alleen maar op?

Het bleek een interessante benadering. Kordz betoonde zich geen epigoon maar een zielsverwant, die zich bediende van de middelen van de meester: musique concrète-achtig geritsel en geruis, opgewekte melodieën, beats die zonder veel schijnbewegingen rechtdoor marcheren. Slagwerker Joey Marijs bleek te kunnen beatboxen en David Kweksilber drenkte zijn klarinet in distortion-effecten voor een scheurende solo die aan fusiongitarist Kazumi Watanabe deed denken, met wie Sakamoto eind jaren 70 veel samenwerkte.

Lees ook dit profiel: Ryuichi Sakamoto doet altijd exact wat nodig is

In een mooi uitgelicht decor van Boris Acket zat Kordz achter een vleugel en een synthesizer, met zijn rug naar het publiek. Hij gebruikte het elfkoppige ensemble als een luxe sampler, bijvoorbeeld voor de live gecreëerde klankwolk van tikjes waarmee het concert begon. Heel subtiel doemde uit die mist een baslijn op, omspeeld door kwinkelerende fluit en klarinet, die vervolgens werd uitgebouwd tot een aanstekelijke groove. De afwisseling tussen en soundscapes en disco werd gaandeweg een beetje voorspelbaar, maar juist de energieke tweede helft van het optreden overtuigde het meest.