‘De lockdown is het kunstwerk dat ik graag had gemaakt. Een ‘endurance performance’ waar we met zijn allen in zitten.’

AangestokenWaar vinden kunstenaars en artiesten tijdens de lockdown hun inspiratie? In deze estafette vertellen ze welke kunstwerken ze graag zelf zouden hebben gemaakt. In de zesde en laatste aflevering Ian Skirvin, beeldend kunstenaar.

Beeldend kunstenaar Ian Skirvin.
Beeldend kunstenaar Ian Skirvin. Foto Merlijn Doomernik

Beeldend kunstenaar Ian Skirvin (29) is gefascineerd door horror, cinema, verborgen verhalen en verledens, geheime ruimtes en verlangens, schaamte en sociaal-psychologisch experiment. Hij maakt filmsetachtige totaalinstallaties waar hij zijn publiek onderdeel van maakt en met commando’s tot handelingen en interactie aanzet.

Wat inspireert je?

„Voor een groot deel situaties die zich in een soort tussenruimte afspelen, op plekken waar niet veel mensen komen. Ik interpreteer dat heel breed, van heimelijke verlangens tot verscholen verhalen en verledens, van geheime ruimtes tot aan de organen en het bloed waar we letterlijk uit bestaan maar die we tegelijk walgelijk vinden. In mijn beeldtaal zie je vaak dingen die te maken hebben met het binnenste naar buiten halen.

„Ik ben gefascineerd door de schemerkant van het alledaagse. Vroeger was ik bijvoorbeeld heel geïnteresseerd in de praktische kant van hoe mensen met verborgen levens in hun huis geheime kamers bouwden die door niemand gezien mochten worden. Ik ben ooit opgepakt voor graffiti en zat een kleine 24 uur op het politiebureau in een passantenkamer – een heel basaal ingerichte kamer die niet de functie heeft die een kamer normaal heeft, zoals bijvoorbeeld gezelligheid. Je bent een nummer, je weet niet hoe laat het is. Dat voelde overweldigend.

„Ik vind het boeiend ruimtes te maken waarin ik een beleving creëer die mensen fysiek en mentaal moeten doorstaan. Kan ik iets aanwakkeren dat ze proberen te verbergen? In een voormalige kapperszaak creëerde ik een kapsalon met een Twilight Zone-achtige uitstraling, met mensen met een helm vastgeklemd onder hun kin alsof ze op een elektrische stoel zaten. Ik gaf bezoekers de opdracht het haar van die mensen af te scheren. Het is gedrag dat heel normaal is bij iemand die dicht bij je staat, maar in die setting wordt het iets angstaanjagends.

Lees ook Aflevering 5 in de serie Aangestoken.

„In het alledaagse zijn altijd elementen die verborgen blijven. Wat schuilt er achter een glimlach, achter de gordijnen waar je ’s avonds langs wandelt? Als student had ik het idee dat wanneer mensen hun gordijnen openlieten, dat een uitnodiging was bij ze naar binnen te mogen kijken. Ik ging vanaf een afstandje mensen filmen in hun huis met de gordijnen als kader. Het had iets melancholisch, ik zag vooral de schoonheid van mensen die niet wisten dat ze gefilmd werden. Het is doodeng wanneer een onbekende bij je naar binnen staat te filmen. Ik vind het interessant me in die rol te verdiepen, en te kijken hoe ver ik kan gaan.”

Welk kunstwerk had je graag zelf willen maken?

„Ik denk eigenlijk nooit: ‘Had ik dat maar gemaakt!’ Wel zijn er werken waarbij ik voel dat alles perfect samenvalt, zoals bij het immense sprookjesbos van de Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy. Dat geldt ook voor de Duitse kunstenaar Gregor Schneider, die ruimtes maakt waarbij hij werkt met duplicatie: twee huizen naast elkaar waarin alles tot in extreem detail hetzelfde is. Elk vlekje is gelijk. Zelfs de mensen die je aantreft – daarvoor werkt hij met tweelingen. Dat geeft je als bezoeker het gevoel dat je gek aan het worden bent.”

Wat sleepte je door de lockdown?

„Ik heb tijdens de lockdown gewoon doorgewerkt. In het begin durfde ik niet naar buiten en was ik bang dat alles dat ik aanraakte me ziek zou kunnen maken. Ik had een atelier op een zorgterrein en zag meerdere lijkwagens per week voorbijkomen. Ik vond het deprimerend, maar het is ook interessant om te zien wat er allemaal gebeurt en ontstaat in deze tijd. Ik ben nu veel aan het nadenken over de weerslag van deze periode en de ervaringen op mijn werk en het contact met het publiek.

„Eigenlijk had ik ‘De Lockdown’ moeten antwoorden op je vorige vraag. Dát is het kunstwerk dat ik graag had gemaakt. Moet je nagaan: een ellenlange ‘endurance performance’ waar we met zijn allen in zitten, iedereen moet commando’s opvolgen, de mensen vallen in kampen uiteen. Voor wie van horrorscenario’s houdt, is dit het summum. De horror is alledaags geworden.”