Oranje-verdediger Jurriën Timber: onverstoorbaar en met een sterke intuïtie

Profiel Weinig voetballers veroverden zo snel een basisplaats in het Nederlands elftal als Jurriën Timber (19). „Binnen een minuut wist ik dat hij talent had.”

Jurriën Timber maakte begin deze maand zijn debuut in het Nederlands elftal in een oefenwedstrijd tegen Schotland.
Jurriën Timber maakte begin deze maand zijn debuut in het Nederlands elftal in een oefenwedstrijd tegen Schotland. Foto Koen van Weel/ANP

Hij moet een jaar of acht zijn geweest, denkt Marilyn Timber, de moeder van Jurriën Timber. Samen met zijn tweelingbroer Quinten speelde hij bij de jeugd van Feyenoord. Een paar keer per week werden ze opgehaald met een busje van de club. Vanaf hun lagere school in de Utrechtse wijk Lunetten liepen ze zeshonderd meter naar een ophaalpunt. Zo ging het een paar keer per week.

Die dag was het stil op straat. De broers waren nog maar net de hoek van de school om toen ze een wit busje zagen. Daarvoor stond een man. Toen ze hem naderden stak hij zijn hand uit. „Kijk, voetbalkaartjes”, zei hij. De neus van het busje stond op de nabijgelegen snelweg gericht. Alsof de man elk moment wilde wegrijden.

Quinten deed twee stappen naar voren, maar Jurriën greep hem bij zijn shirt. „Rennen”, riep hij. En dat deden ze, tot aan het ophaalpunt. Naderhand werden buurtbewoners gewaarschuwd voor een man in een wit busje met voetbalkaartjes.

Haar zoon, probeert Marilyn Timber te zeggen, beschikte al jong over de kwaliteiten waarom hij als verdediger bij Ajax wordt geroemd. Hij behoudt het overzicht, laat zich niet afleiden en voelt goed aan als iets niet klopt. Of het nou om een risicovolle situatie op straat gaat of op het veld. Hij neemt de leiding en vertrouwt op zijn gevoel.

Met de 19-jarige Ryan Gravenberch behoort de even oude Timber tot de jongsten van de EK-selectie. Sinds Jetro Willems, in 2012, was er geen voetballer die zo snel een basisplaats in het Nederlands elftal veroverde. Speelde hij in januari nog met Jong Ajax tegen Helmond Sport in de Eerste Divisie, nu behoort hij tot de potentiële basisspelers bij Oranje. „Alsof hij er al jaren speelt, ik ben echt van hem aan het genieten”, zei NOS-analist en ex-international Ibrahim Afellay tijdens Timbers debuut tegen Schotland, begin deze maand.

„Het is keihard gegaan”, zegt jeugdvriend Tommy St. Jago, die bij FC Utrecht speelt. „Opeens stond hij bij Ajax in de basis en hij ging er ook niet meer uit.” Wie doet het zijn vriend na, zegt hij: binnen zes maanden van de Keuken Kampioen Divisie naar Oranje. In een clubblaadje van Feyenoord zei Timber ooit dat Georginio Wijnaldum – toen nog speler van de Rotterdamse club – een van zijn favoriete spelers was. Nu speelt hij met hem samen. St. Jago: „Dat is echt vet, het is net een droom.”

Kerkbezoek

Jurriën David Norman Timber komt uit een eenoudergezin met vijf jongens. Zijn ouders zijn geboren Curaçaoënaars. Met zijn vader – die op het eiland woont – heeft hij sinds zijn achtste geen contact. Een paar jaar geleden verruilde Timber diens achternaam – Maduro – voor die van zijn moeder.

Marilyn Timber bracht Jurriën al die jaren naar school, naar de training, naar voetbaltoernooien, naar de Avondvierdaagse. Het was geen gemakkelijke tijd, maar ze had veel steun aan haar geloof. Nog altijd bezoeken Jurriën en zij op voetballoze zondagen de Best Life Church, een moderne, evangelische gemeente in Utrecht. „De laatste tijd zit Jurriën wat dieper in het geloof”, zegt zij. „Zo stuurde hij me vanmorgen nog een versie van Amazing Grace. Gewoon, omdat hij het mooi vindt.”

Voorafgaand aan wedstrijden zalft zij haar zoon als die daarom vraagt. „Dan richt ik mij tot God met de vraag of Hij Jurriën blessurevrij wil houden, een excellente overwinning wil bezorgen en vooral: plezier wil geven tijdens het spelen.” Ze zegt dat haar zoon bij het Nederlands elftal veel steun krijgt van de gelovige Memphis Depay. „Ik heb het hem nooit gevraagd, maar ik denk dat ze samen bidden.”

Het voelt vreemd om het alleen over Jurriën te hebben, zegt zij, want lange tijd viel zijn naam niet zonder die van Quinten. Tussen hun vierde en negentiende speelden de broers altijd bij dezelfde clubs. Via het Utrechtse DVSU naar de jeugd van Feyenoord en daarna naar de jeugd van Ajax. Quinten debuteerde op zijn zeventiende bij Jong Ajax, Jurriën een maand later.

Maar deze zomer verruilt Quinten Ajax voor FC Utrecht. Vorige maand tekende hij een contract voor drie seizoenen. In dezelfde periode hoorde zijn broer dat bondscoach Frank de Boer hem ging oproepen. Hun wegen scheiden voor het eerst, maar concurrenten worden ze nooit. Integendeel, zegt hun moeder. „Ze helpen elkaar waar mogelijk en gunnen elkaar alles. Op en buiten het veld. Dat vind ik zó fijn.”

Tweeling uit de Bokkenbuurt

Twan Lenders, jeugdtrainer bij amateurclub DVSU, kan zich zijn kennismaking met de tweeling nog goed herinneren. Hun oudere broer Dylan deed mee aan een proeftraining. Zij vergezelden hem. „Nu wist ik al dat ze goed waren, dat zoemde rond, dat er een tweeling uit de Bokkenbuurt heel goed kon voetballen. Dus liet ik hen meedoen. Ik gaf hun een bal en zei dat ze die niet met hun handen mochten aanraken. Sommige kinderen vallen dan om, anderen schoppen de bal weg. Maar de tweeling – vier jaar oud – hield de bal meteen hoog. Binnen een minuut wist ik dat ze talent hadden. Dat heb ik in mijn bijna twintig jaar als jeugdtrainer maar één keer meegemaakt.”

Jurriën Timber tijdens een training van het Nederlands elftal in Zeist. Bondscoach Frank de Boer overlegt met zijn assistent Maarten Stekelenburg (rechts).

Foto Olaf Kraak/ANP

De broers waren klein van stuk. Zó klein, zegt Lenders, dat hun benen onder hun lange broekjes verdwenen. Dat leidde tot onderschatting bij de tegenstander. „We speelden een keer tegen een club uit Wijk bij Duurstede, die al een paar potjes verloren had. Toen Quinten en Jurriën het veld betraden, hoorde je de moeders aan de kant zeggen: hè, hè, nu kunnen wij ook een keer een potje winnen.”

Dat viel vies tegen: na vijf minuten stond DVSU met 5-0 voor, met twee goals van Jurriën, twee van Quinten en één van hun broer Dylan. Eindstand: 20-0.

Niet lang daarna verscheen er een man met een regenjas langs het veld. Het was tijdens de kampioenswedstrijd, weet Marilyn nog. Ze vermoedde dat het om een scout ging. „Ik keek hem aan en zei: wie ben jij? Hij legde zijn vinger op zijn lippen. Toen wist ik genoeg.”

Eerst Feyenoord, toen Ajax

Het bleek om een scout van Feyenoord te gaan. De club was zeer geïnteresseerd, en zou Marilyn tot op haar vakantieadres met mails bestoken. Ajax had Jurriën en Quinten daarvoor ook al gespot, maar vond ze met hun vier jaar net te jong. Afgesproken werd om nog even te wachten, maar toen Feyenoord naast Quinten en Jurriën ook broer Dylan wilde inlijven, ging Marilyn met de Rotterdamse club in zee. „Dat werd mij niet in dank afgenomen”, lacht ze.

Na een aantal jaren – de broers waren inmiddels dertien – probeerde Ajax het opnieuw. Ditmaal ging Marilyn overstag. „De club kon goed uitleggen hoe ze de jongens naar de next level gingen brengen.”

„Bij ons dachten ze meer weerstand te kunnen krijgen, meer te kunnen leren”, zegt voormalig Ajax-jeugdtrainer Peter van der Veen. „Ze wisten toen al heel goed wat ze wilden.” Jurriën viel volgens hem niet erg op, al zat hij altijd bij de betere voetballers van zijn groep. In zijn eigen tempo werkte hij aan zijn ontwikkeling. „Hij kwam nooit in de problemen, gedroeg zich netjes, op én buiten het veld. Ik kan me geen uitspatting herinneren. Juist die onverstoorbaarheid – dat hij op jonge leeftijd altijd zijn werk deed – maakte hem bijzonder.”

Na zijn basisdebuut bij Ajax organiseerden vrienden en familie een surprise party. „Jurriën had het totaal niet verwacht”, zegt St. Jago. „En omdat hij zo rustig is, weet je niet of hij dat nou het leukst vindt. Hij kan er wel van genieten hoor, al die mensen, maar wordt ook wat stilletjes.”

Ontspannen kan Jurriën het best in de sauna, bij de masseur, of achter de PlayStation. Hij houdt ook van bordspelletjes, zegt zijn moeder, en kijkt graag wedstrijden van FC Barcelona. „Door te rusten kan hij het overzicht bewaren. Als zijn hoofd te vol is, kan hij niet optimaal presteren.”

Verliest hij met spelletjes dan zie je een andere kant van Jurriën, zegt St. Jago. Hij blijft altijd vriendelijk, maar kan dan „op een ironische manier plagen”.

Zijn jeugdvriend voorspelt dat Timber bij FC Barcelona gaat eindigen. Dat is dé club voor hem, zegt hij. Daar is hij altijd fan van geweest. „Ik weet niet of Jurriën vroeger iemand wilde zijn op het veld, maar áls hij dat wilde, dan was dat ongetwijfeld Messi.”