Recensie

Recensie Boeken

Een verstrikte muizenstaart heeft het meisje Min zo ontward

Kinderboek De rijke illustraties van de Brits-Colombiaanse prentenboekenmaker Melissa Castrillõn maken grote indruk: daar beleeft het stoere meisje Min een onvergetelijk avontuur.

Illustratie uit besproken boek

Ergens in een tuin staat een piepklein huisje. Daarin woont het miniatuurmeisje Min met haar vier dappere tantes. Elke avond bij het kampvuur vertellen Mins tantetjes verhalen. Op een avond kan Min niet slapen. ‘“Ik zal nooit een eigen verhaal hebben”, denkt ze verdrietig. Ik ben te klein en lang niet machtig genoeg.’ Ze wil net zo sterk zijn als haar tantes en besluit daarom op avontuur te gaan. Het is het debuut van de Brits-Colombiaanse Melissa Castrillõn, die al vaker boeken illustreerde, maar niet eerder zelf het verhaal schreef. Een verhaal over hoe ook heel kleine meisjes veel kunnen.

Bonte tuin

Soms is een boek zo ontzettend rijk en bijzonder geïllustreerd dat je weet: over twintig jaar herinner ik me deze platen nog. Dat geldt zeker voor Machtige Min. In risoprint wordt laag over laag een wonderlijke, bonte tuin tevoorschijn getoverd. Castrillõn wilde voor dit boek werken met een beperkt kleurenpalet en maakte uiteindelijk de keuze voor de warme kleuren groen, geel, oranje en paars. Ze tekende alle prenten met de hand en scande ze daarna in. De ragfijne potloodarceringen waarmee de reusachtige konijnen, kevers en slakken zich manifesteren hebben iets dreigends omdat ze ook benadrukken hoe piepklein Min is.

In illustraties zien we hier een onvergetelijk avontuur. Helaas is het zelfvertrouwen en plezier waarmee Castrillõn haar organische beelden neerzet niet terug te vinden in de tekst, die nogal vlak leest en niet altijd goed correspondeert met de prenten. Zo zien we twee klauwen die Min oppakken – klauwen van een prachtige witte sneeuwuil, die we vervolgens door drie illustraties heen volgen in zijn vlucht met Min. Het voelt een beetje als mosterd na de maaltijd om pas nadat de uil al geland is te lezen: ‘De uil (want dat was het) laat Min met een plofje op de grond zakken.’

Ook de speelse vindingrijkheid van de prenten vinden we niet terug in de taal. In woorden wil Castrillõn vooral duidelijk zijn: ‘“Er zit een monster in de tuin”, zegt de uil, “en dat zorgt voor allemaal chaos. De dieren weten zich geen raad. Wil jij ze helpen?”’

Geschrokken konijntjes

Min blijkt een doortastend meisje te zijn. Ze heeft een paar geschrokken konijntjes zo weer terug bij hun ouder. Een verstrikte muizenstaart is zo ontward: ‘“Komt goed,” zegt Min.’ Min is van alle markten thuis. Ergens is dat zonde, want de opzet van het prentenboek is dat Min een verhaal mee wil maken, en door haar doortastendheid blijft er weinig over om bij het kampvuur aan haar tantes te vertellen.

Tot ergens in het donkere gebladerte twee boze ogen opdoemen. Recht achter Min, die er met haar rug naartoe staat. Het monster sluipt de pagina op. Ze besluit zich niet te verstoppen en gelukkig zijn niet alle monsters zo gevaarlijk als ze lijken. Ze weet het beest op fantasievolle wijze te temmen. Het brengt ons bij de waardevolle kern van Machtige Min: dat je als kind soms je eigen verhaal moet kunnen beleven. En dat je vaak veel meer kunt dan je dacht. Een mooie boodschap die het had verdiend om met iets meer smaak verteld te worden.