Recensie

Recensie Theater

Met veel grotesk spel houdt ‘Nacht in Venedig’ geen stand

Operette Steef de Jong imponeert in ‘Eine Nacht in Venedig’ (wederom) met inventieve uitklapdecors en weldadig grotesk spel. Maar voor een voorstelling van ruim twee uur is er inhoudelijk te weinig te halen.

Scène uit de operette ‘Eine Nacht in Venedig’ van Steef de Jong.
Scène uit de operette ‘Eine Nacht in Venedig’ van Steef de Jong. Foto Sanne Peper

De afgelopen jaren viel theatermaker Steef de Jong op met zijn inventieve houtje-touwtjeoperettes. Daarin joeg hij, vaak alleen of met één tegenspeler, in mum van tijd een volwaardig muzikaal blijspel erdoorheen. Bij Toneelschuur Producties ontwikkelt hij zich nu verder als regisseur, al kan hij het niet laten zich ook een paar keer kort op het toneel te melden om het publiek (ten overvloede) bij te praten.

De operette Eine Nacht in Venedig (1883) van Johann Strauss jr. lijkt op het eerste oog een kolfje naar zijn hand: het is een burleske klucht vol gedaanteverwisselingen en daaraan inherente verwarring, tegen de weldadige achtergrond van het Venetiaanse carnaval. De tevens musicerende spelers buitelen rond in uitklapbare kartonnen kostuums terwijl ze onvermoeibaar heen en weer rennen tussen scène en orkestbak. Met schaamteloos spel bluffen ze zich door het verhaal: het levert hilarische momenten op, met onder meer een extatische Sander Plukaard als rokkenjagende hertog en een droogkomische Sarah Janneh als zijn lompe barbier.

Lees ook dit interview met Steef de Jong (2018)

Puur vermaak

Maar zulke momenten verhullen niet dat er inhoudelijk te weinig te beleven is. De Jong moest het sowieso al niet hebben van scherpe inhoud, gelaagde personages of spannende spelregisters, maar in een korte Parade-voorstelling of een zaalproductie van een uurtje kom je daarmee weg: zeker als er een imponerend decor en uitstekende muzikale arrangementen tegenover staan.

Maar een toneelavond van ruim twee uur stelt hogere eisen. De Jong doet in zijn bewerking van het libretto geen moeite het verhaal van enige hedendaagse betekenis te voorzien. Het groteske spel, dat elke diepgang in de weg zit, is bovendien al snel eentonig om naar te kijken. Er is nauwelijks ruimte voor verstilling of oprechte emotie.

Wie puur ter vermaak het theater opzoekt, komt in Eine Nacht in Venedig prima aan zijn trekken. Wie in het theater meer inhoud en diepgang ambieert, kan deze beter overslaan.