Lucratieve handel: dure elektrische bakfiets massaal gejat en online verkocht

Talk of the Town | Amsterdam Het aantal fietsendiefstallen in de hoofdstad daalt al jaren, maar die van dure e-bikes neemt juist toe, waaronder veel luxe bakfietsen. Die leveren bij doorverkopen grof geld op.

Met de Maxi Cosi in zijn hand daalde Derk Arts (34) zondagochtend de trap af. Hij opende de voordeur en liep naar de plek waar normaal zijn bakfiets staat. Zo’n elektrische, een Urban Arrow. ‘Wacht, heb ik ’m ergens anders neergezet?’ dacht hij nog. Arts, woonachtig in een rustig straatje in de Watergraafsmeer, keek om zich heen. Maar nee, nergens. „Who the fuck…!”

Grote kans dat zijn bakfiets is meegenomen in een bestelbusje. Midden in de nacht. Hup, erin. Zoals de nacht ervoor, van 4 op 5 juni, toen op IJburg zes fietsendieven op heterdaad werden betrapt. Ze hadden al twee Urban Arrows ingeladen en waren net bezig met een derde toen de politie kwam toegesneld na een melding. Zes mannen werden aangehouden volgens de woordvoerder. Een deel was minderjarig.

Het aantal fietsendiefstallen in de stad daalt al jaren, maar die van – dure – e-bikes neemt juist toe. Precieze cijfers ontbreken. De politie maakt geen onderscheid in type fiets en lang niet alle diefstallen worden gemeld. Maar kijk online, zoals op de Facebookpagina ‘Fiets is Foetsie’, waar ook Derk Arts een foto van zijn gestolen fiets postte, en je ziet oproepen vanuit de hele stad, dikwijls met foto’s erbij van betere tijden – toen de fiets er nog was en de kinderen schouder aan schouder in het bakje zaten.

Bakfietsen kan je niet stallen

De diefstal is een groeiend probleem, ziet ook Jeroen Snijders Blok. Hij is voorzitter van Stichting Aanpak Fiets- en E-bikediefstal, waarin vervoersorganisaties en verzekeraars zijn verenigd. Niet alleen in Amsterdam, ook in Utrecht, Den Haag, Rotterdam ziet hij een toename van meldingen. Jonge gezinnen vervangen de auto voor de elektrische bakfiets, maar veel stadswijken zijn er niet op ingericht. „Je kunt ze niet stallen in een garage, zoals in een dorp. Die fietsen staan ’s nachts buiten op straat.”

De handel is lucratief. E-bikes leveren al gauw duizenden euro’s op – een nieuwe Urban Arrow kost minstens 6.000 euro. En ook de onderdelen, van accu’s tot regenkap, zijn honderden euro’s waard. Bovendien: de pakkans is relatief laag, net als de strafmaat. En bij de politie heeft fietsendiefstal weinig prioriteit.

Buurtbewoners voelen zich machteloos. ‘Hoe kan ik mijn fiets nog beschermen?’

Het is een groeimarkt, ook voor georganiseerde bendes, aldus een recent rapport van Bureau Beke. Dieven openen de sloten met betonscharen of lopers en zijn razendsnel weer weg. Of ze grissen de fiets desnoods uit je hand. Bike-jacking, heet dat. Na de roof zetten ze de elektrische fiets vaak een tijdje ‘koud’. Ze verstoppen hem, zoals in het Amsterdamse Bos, een beruchte plek; als de fiets over ‘track and trace’ beschikt kan de eigenaar overigens wel de locatie achterhalen.

Na één of twee dagen halen ze ’m op en dan gaat-ie in de verkoop. Marktplaats. Of het darkweb. Sommige e-bikes worden getransporteerd naar het buitenland.

Derk Arts, ondernemer en behoorlijk tech savvy, heeft online al flink wat uren zitten speuren naar zijn fiets – tevergeefs. Hij was zó gefrustreerd, kon het niet loslaten, en heeft zelfs nog even gedacht billboards in de stad op te hangen met daarop zijn Urban Arrow en een dikke middelvinger naar de dieven. „Maar dat vond mijn vrouw niet zo’n goed idee.”

Arts meldde de diefstal in de buurtapp en was verbaasd over de reacties. Niet ‘goh wat vervelend’, maar ‘dit is al de zóveelste’. Buurtbewoners, merkt hij, voelen zich machteloos. Ze vragen zich af: ‘hoe kan ik mijn fiets nog beschermen?’.”

Echt álles deden ze ermee

Niet dat hij écht mag klagen, weet Arts. Zo’n Urban Arrow, dat is „een yuppending”. Bovendien: hij was verzekerd. Maar de levertijd voor een nieuwe is zeker twee maanden en je wilt niet wéten hoe belangrijk dat ding is voor zijn gezin. Werk, boodschappen, bouwmarkt, gezinsuitjes; álles deden ze ermee. Van huis naar de crèche en terug kost hem normaal vier minuten. Gisteren, toen hij zijn zoontje op de skelter naar de crèche duwde, baby in de draagzak, „een half uur”.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.