Recensie

Recensie Muziek

De broze Brahms wordt teder omhelsd

Rond zijn zestigste beleefde componist Johannes Brahms een Indian summer. De ontmoeting met klarinettist Richard Mühlfeld – op wiens klank hij verliefd werd – deed hem besluiten zijn pensioen nog even uit te stellen. De brombeer schreef nog enkele onvergetelijk tedere stukken. Zijn twee klarinetsonates bewerkte Brahms ook voor altviool. Daniel Palmizio en pianist Nicolas van Poucke geven hun vertolkingen een herfstige atmosfeer: hier wordt teruggeblikt op een bestaan dat vrucht droeg. En je waant je even in de negentiende eeuw door de pure en voldragen klank. Tegenover Brahms zetten Palmizio en Van Poucke een bewerking van Bachs drie sonates voor klavecimbel en viola da gamba, die wat aan dynamiek mist. Palmizio’s zingende klank werkt hier soms een beetje tegen hem. Bach vraagt toch vooral om de wendbaarheid van de spreekstem. Door lange zanglijnen krijgen de stukken veelal een te statisch karakter. Bach op zijn Brahms.