Overspel is niet het einde

Over seks Milou van Rossum voegt het woord bij de daad. Deze week: de minnares.

Illustratie Merel Corduwener

Vreemdgaan is een onderwerp dat de gemoederen bij lezers bezighoudt, getuige de mails die er nog altijd over binnenkomen.

Vorige keer sloten we af met een vraag van A* (68): „Partners van de mannen waarmee ik weleens wat heb geprobeerd, wijzen hun man, als ze erachter komen, bruutweg af ‘omdat zijn pik in een vreemde vrouw heeft gezeten’. Is die pik dan ineens besmet of de vrouw waarin deze verkeerde vies?”

Natuurlijk is zo’n vrouw woest op de minnares, antwoordde K*. „Je walgt van haar. Hoe durft ze. Ze moet met haar tengels van een getrouwde man afblijven. Ze had niet aan zichzelf moeten denken.” K is zelf geen bedrogen vrouw, maar een minnares. „Geloof het of niet, maar de rol van minnares kan ontzettend pijnlijk en eenzaam zijn”, schreef ze. „ Ik hoor u denken: onzin, het is een keuze, je kunt eruit stappen zodra het pijn begint te doen. Maar als het om echte liefde gaat, is dat lastig.” De situatie is vergelijkbaar met die van een vrouw die ontdekt dat haar man is vreemdgegaan maar toch bij hem blijft, vindt K: „Die had ook weg kunnen gaan, maar ze houdt van hem.”

Ongeveer een jaar geleden ontstond spanning tussen K en een gebonden collega. Ze durfde er aanvankelijk niets achter te zoeken, en er al helemaal niet op in te gaan. Toch ging ze fluitend naar haar werk, en ze miste hem als hij er niet was. Tot „de spanning op het hoogtepunt raakte” en hij haar zoende.

De afspraak was dat de verhouding een week zou duren, maar het is nog altijd niet uit, al heeft zij inmiddels een andere baan. „Contact heb ik alleen als hij op het werk is. Ik kan geen contact met hem opnemen, omdat hij onregelmatige werktijden heeft. Elke ochtend als ik wakker word, denk ik: zou hij vandaag iets laten horen? Soms wacht ik de hele dag.” Niettemin lukt het haar niet een einde aan de relatie te maken. „Deze man, met wie ik niet mag zijn, straalt van top tot teen als hij mij ziet, en hij laat me niet alleen van hem, maar ook van mezelf houden.”

Einde huwelijk? Integendeel

B* (49) zat aan de andere kant: zij ontdekte dat haar man al een jaar een verhouding had. „Zelf was ik te schijterig om vreemd te gaan, maar ik het had het wel gewild, want tussen mijn man en mij boterde het allang niet meer. Maar toen ik erachter kwam dat hij het wél had gedaan, was ik woest.” Einde huwelijk? Nee, integendeel: „De korte maar heftige crisis die erop volgde bracht ons weer bij elkaar. Ik werd zelfs weer verliefd. Ook ons seksleven startte opnieuw, met nieuwe verkenningen. Nu, een paar jaar later, is de verliefdheid weer weggeëbd, maar we houden gelukkig weer van elkaar.”

De 24-jarige D. tot slot, wil een lans breken voor een open relatie. Haar vriend, met wie ze vier jaar samen is, vertelde haar een jaar geleden dat het hem spannend en opwindend leek elkaar met anderen te delen. Het beeld dat aanvankelijk bij haar ontstond, was van „twee uitgebluste, oververmoeide veertigers die elkaar niet meer kunnen opgeilen en hun plezier daarom buiten de deur moeten zoeken”. Maar na meerdere gesprekken en een lijst met plussen en minnen ging ze overstag.

„Natuurlijk was ik bang voor jaloezie, een gebroken hart, het einde van onze relatie. De ervaring heeft geleerd dat juist het omgekeerde waar is. Hoe mooi is het als je elkaar het plezier van flirten en het spel van verleiding (weer) gunt, zonder dat je relatie hoeft te lijden onder een groot geheim?” D vindt het ontzettend „interessant en spannend” als haar vriend het bed met iemand anders deelt. „Daarnaast wordt ons seksleven er verrassend genoeg veel intiemer van.”

Haar vriend wil niet dat ze hier met vrienden en familie over praat: hij is bang voor roddels en onbegrip. „Ik vind dat lastig, want een open relatie geeft me veel moois en ik wil dat graag delen.” Via deze rubriek hoopt D dat ze anderen toch kan inspireren.

*Naam op verzoek weggelaten, maar bekend bij de redactie.

Meepraten? Ideeën? Mail naar seks@nrc.nl.