Recensie

Recensie Auto

Waarom geeft Peugeot het achterhoedegevecht van de verbrandingsmotor niet op?

Autotest Hij is technisch en competent – maar wie wil zich over de Peugeot 508 PSE ontfermen, vraagt zich af.
Foto Merlijn Doomernik

Het is met auto’s als met liefde. De vraag naar het waarom kan gruwelijke gevolgen hebben. Waarom is de Peugeot 508 PSE een plug-inhybride? PSE staat voor Peugeot Sport Engineered, voor de vlam in de pijp met stinkende motoren, plug-in voor alles wat de petrolhead verafschuwt: stekkers, batterijen, overgewicht. Hoe schizofreen kan het worden?

Het antwoord is simpel. Bij gebrek aan een elektrisch platform met voldoende stuwkracht was het plug-intraject de enige manier om ecologisch en moreel aanvaardbaar uit de band te springen. Uit een bi-turbobenzinemotor had Peugeot met de techniek van nu makkelijk 360 pk kunnen halen, maar dan waren de CO2-emissies niet te overzien geweest. Terwijl de hybride aandrijflijn met de kleinere PureTech-benzinemotor en twee elektromotoren hetzelfde presteert zonder een klimaatramp te veroorzaken. Dat kan Peugeot op basis van papieren cijfers althans staande houden. Volgens de WLTP-norm rijdt de PSE tot 42 kilometer puur elektrisch. Met die klimaatneutrale aftrekpost als boekhoudkundig smeermiddel kwam Peugeots rekenkamer tot een CO2-uitstoot van 46 gram per kilometer bij een verbruik van 1 op 50. Gelukkig voor Peugeot dondert de staat die het bedrog hoort te bestraffen nog steeds met open ogen in de val.

Uiteraard haal je die 42 kilometer nooit. Maak er maximaal dertig van, in de praktijk eerder twintig onder de hete rechtervoet van de mijnheer die net de sterkste en duurste Peugeot ooit heeft aangeschaft. Die zal de topsnelheid van 250 of de versnelling van 0 naar 100 in 5,2 seconden toch willen ervaren. Dat roept twee vragen op: waar dit blije ei zijn goddelijke gang zou kunnen gaan, en waarom hij in dit statusgevoelige segment voor een Peugeot zou kiezen. Voor drie mille meer biedt BMW, het echte werk, immers een vierwielaangedreven 3-serie met zes cilinders aan. Hoewel ook die aan glans heeft ingeboet sinds Tesla voor minder geld een niet slechts theoretisch schone Model 3 met meer vermogen levert, die de Peugeot bij elke stoplichtsprint vermorzelt.

Tegen dat overwicht levert de verbrandingsmotor een inmiddels meelijwekkend achterhoedegevecht. Waarom geeft Peugeot de strijd niet op? Is dat trots in de ontkenningsfase? Kijkend naar alle auto’s die er niet meer hoeven zijn, zou je het denken. Tien jaar geleden was de PSE in sportkringen de outlaw van de week geweest. Toen had je met je super-508 tien paarden meer gehad dan de Porsche-rijder met zijn basis-911. Nu verkoopt hij nostalgie in travestie.

Middelbare rouwdouwer

Wie weet wil een enkeling zich over de PSE ontfermen. Hij mikt, en technisch competent, op de middelbare rauwdouwer die voor old times’ sake anders zijn laatste achterwielaangedreven Alfa Giulia had gekocht. Je kent zijn type van Circuit Park Zandvoort of de tennisclub: sneakers, leren jack en 55. Hij hecht aan spoilers, carbonapplicaties, grote wielen. Aan remklauwen in agressief geelgroen, rare windgeleidende uitsteeksels op bumpers en dorpels, wat minder aan ironie, verder een man als ik.

Peugeot weet hoe het hem naar de mond moet praten. Cursivering van mij: ‘De nieuwe exclusieve carrosseriekleur Gris Selenium, met subtiel parelmoereffect, in combinatie met de opvallende accenten in de kleur Kryptonite laat het vloeiende, zuivere en strakke silhouet nog beter tot zijn recht komen.’ De ‘nieuwe iconische grille, met daarboven het matzwarte 508-embleem en de drie klauwafdrukken in de kleur Kryptonite, staat symbool voor de efficiënte en milieuvriendelijke prestaties van de auto.’ Voor niet-kenners; met ‘klauwafdrukken’ worden de klauwen van de Leeuw uit het Peugeot-logo bedoeld. En dat geelgroen heet dus echt Kryptonite, naar Superman. Veel humor is ontkend verdriet.

Onderweg zie ik ex-supermannen duimen opsteken. Ze denken dat ik, 55, een van de hunnen ben. Het is ook best een geestig ding, die PSE. Zijn amusementsgehalte zal ik niet betwisten, ik ben ook maar een mens. Intussen denk ik terug aan mijn eerste 508-ervaring in de gewone, kieuw- en spoilerloze 508 met 180 of 225 pk, het zegt genoeg dat ik het ben vergeten. Ik beleefde veel genoegen aan die auto. Hij was 369 kilo lichter dan de 1764 kilo zware PSE, gewicht dat niet verplaatst hoefde te worden, kostte 30.000 minder en was beter in balans met zijn natuur van kalme, elegante reisauto. De PSE voelt als een jaargenoot die van zijn vrouw scheidt en een Superman-tattoo laat zetten. Als beroepsvijftiger smeek ik hem: laten we allemaal weer normaal doen, en normale sedans kopen. We zijn toch morsdood.