Opinie

Ik heb geen regie meer over mijn contacten

Floor Rusman

‘Zo, lekker een dagje op het strand geweest?” De vlotte jongen van de strandtent deelt routineus de menu’s uit. Om ons heen hebben mensen zich met zelfvertrouwen uitgestald, de flessen rosé staan in de koelers. Hij was onmiskenbaar in aantocht, maar toch ben ik de post-coronazomer onvoorbereid tegen het lijf gelopen. De andere mensen lijken het nieuwe seizoen en het oude leven al volledig onder de knie te hebben. In Volendam, onder een strakblauwe lucht, drommen ze voor de viskraam en de veerboot naar Marken. Oh ja, denk ik, de capri-broek. Oh ja, de verveelde gezinnen, glad van de zonnebrand.

Het is even wennen, al die mensen. Op de boot naar Marken wil ik een hoestende vrouw overboord duwen. Maar eenmaal op het eiland, op weg naar de vuurtoren, moet ik lachen om een wandelaar die ironisch één hand op de rug houdt, als een pleinwacht op de basisschool. Later zit hij naast ons op het terras, waar hij proost met twee typetjes uit Jiskefet. „Jongens. Op een mooie zomer, met veel terrasjes en bittergarnituur.” Ik wil erbij gaan zitten en zeggen: hallo, zullen we vrienden worden?

Een andere dag, eveneens in de zon: ik praat en drink biertjes met vrienden van vrienden. Het is het eerste saaie gesprek van het jaar. Wat doe je dan ook alweer – kun je zomaar weg? Lachte ik vroeger ook zo nep om flauwe grappen? Eenmaal thuis ben ik opgelucht. Hier heb ik tenminste de regie over mijn contacten en het niveau van de grapjes.

Voor het eerst sinds oktober ga ik winkelen. In dit buurtje oogt iedereen blij, extatisch of iets ertussenin; ik overweeg rechtsomkeert te maken. Maar in het kleine tweedehands-kledingwinkeltje zijn geen klanten en de verkoopster, een vrouw van mijn leeftijd, biedt me koffie aan. We praten over haar winkel, onze huizen, de perfecte bloemenblouse en haar vriend die tassen repareert. Aan het einde van het gesprek stopt ze een briefje met haar naam en telefoonnummer in mijn tas. „Bel me een keer, of kom nog eens langs!”

Geweldig zeg, om weer nieuwe mensen te ontmoeten, denk ik als ik op de fiets stap. Om eens niet de regie te hebben over mijn contacten.

Het onvoorspelbare sluipt met de versoepelingen weer ons leven in. Of eigenlijk dendert het ons leven in: veel tijd om te wennen is er niet. Het leven oogt normaal, maar voelt nog niet zo. Niet voor mij althans. Kon ik jullie maar in quarantaine plaatsen, denk ik bij het zien van de anderen. En dan, even later: wat heb ik jullie gemist!

Floor Rusman (f.rusman@nrc.nl) schrijft elke woensdag op deze plek een column.

Reageren

Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement. Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.