Lidewij Edelkoort: ‘Eindelijk was er de rust om de camelia te zien bloeien’

Kicks voor niks Geluk hoeft niets te kosten, maar waar vind je het? vraagt haar favoriete Nederlanders naar hun onbetaalbare genietingen. Deze week: Lidewij Edelkoort.

Illustratie Martien ter Veen

‘Toen de lockdown begon, belandde ik voor het eerst in 45 jaar in een totale stilte: niets te versturen, niets te ontvangen, alle verkeer stopte. Een ongekend gevoel van geluk vervulde me, alsof ik weer kind werd. Deze kinderlijke blijdschap vergezelt me een jaar later nog steeds. Ik voel me levendiger, bewuster en volledig in contact met de wereld om me heen.

„Samen met een collega zijn we het World Hope Forum gestart. Die beslissing heeft mijn leven veranderd. We werken nu wereldwijd aan het bouwen van een sterke gemeenschap, waar werk en ideeën worden uitgewisseld over een andere wereld, één die rekening houdt met de planeet en de mens. Digitaal ben ik binnen één week in Israël, Brazilië, Australië of Nederland, om les te geven, op congressen te spreken of met vrienden iets te drinken.

„Ik leef nu op een bescheiden maar tegelijkertijd hedonistische manier. Ik ben Parijs ontvlucht en zit sinds een jaar in Normandië, samen met mijn kat, direct aan zee. Dit huis kocht ik 25 jaar geleden, maar ik was eigenlijk altijd op reis. Dat de lente was begonnen heb ik misschien wel voor het eerst in al die tijd rustig in mijn tuin kunnen aanschouwen. Dagenlang de camelia zien bloeien. En de bloei van de rododendron, daar ben ik nu getuige van, die is overdonderend. Een boeket bloemen uit de tuin in huis zetten. Ja, deze periode is voor mij een kans. Een moment dat ik moet gebruiken. Ik weiger om ongelukkig te zijn.

„Mensen denken vaak dat reizen leuk is, maar vergis je niet. In de taxi, op de vlucht, in de hotelkamer: je bent voortdurend alleen. Daarom kan ik denk ik ook nu goed alleen zijn.

Gouden kronen

„Ik leefde vanwege het reizen al met weinig kleding. Mijn avondrok van tule draag ik nu overdag, met een grof linnen jurk en mijn Birkenstocks, soms een tiara. Je moet je kleren als vrienden kiezen, ze vergezellen je door de dag, bepalen hoe je je voelt. Van elke dag probeer ik iets bijzonders te maken. Ik had hier van een project nog gouden kronen liggen, geknipt uit karton, die hebben we laatst bij een dineetje opgezet. Je ontdekt zo ook het kleine hedonisme in de supermarkt. Bijvoorbeeld dikke bessensap over warme rijst… wat een rijkdom. Zilveren suikerballetjes met vanille-ijs. Millésimé sardines en puree met een klein beetje truffel. De luxe in het gewone. De mooiste knoflook, de verste vis direct uit de zee. Ik onderga deze tijd als een loutering.

Lees ook:

„Eigenlijk ontvang ik nog behoorlijk veel bezoek. Ook uit Nederland, maar vooral uit de buurt. Iedereen getest of gevaccineerd uiteraard. Elke week komen hier vrienden eten die in een huwelijkscrisis zitten en die ik een beetje coach. Ze brengen oesters mee, ik maak verse patat voor ze. En ik bereid een soep van waterkers. We beleven mooie moeilijke uren met elkaar. Soms ben ook ik een hele week gedeprimeerd en lukt het niet, ook al doe ik echt mijn best. Maar even later ben ik intens gelukkig.

„Wat ook veranderd is en nooit meer terugkomt denk ik, is dat zoenen. In Parijs moest ik soms wel zeven of acht mensen kussen voordat de vergadering kon beginnen. Dat is over. Heel bevrijdend. Maar het gebrek aan knuffelen vind ik heel moeilijk. Mijn studenten hielden daar ook zo van. Je moet daar tegenwoordig verschrikkelijk mee oppassen, helemaal in Amerika. Maar het was iets moois als ze zich in je armen stortten, ik vind het jammer dat het nu verboden is. Fysieke relaties kunnen veel vertellen.

„Ik ben door de pandemie bekender geworden, lijkt het. In elk geval word ik veel meer benaderd. Daardoor leer ik nieuwe mensen kennen en we maken samen internationale plannen. Dat maakt me optimistisch en het geeft me energie. En ik weet dat dit stillere leven na de pandemie zal blijven, minder reizen, minder jachtigheid en een voller leven. De pandemie heeft mijn relatie met de wereld versterkt.”