Recensie

Recensie Film

Waternimf op het droge in cerebrale film vol suggesties

Liefdesdrama Deze cerebrale overpeinzing over de mythe van Undine en de kleine zeemeermin kan je ook gewoon als bitterzoet liefdessprookje tot je nemen: best knap.

Undine, vertolkt door Paula Beer, is in de film van regisseur Christian Petzold een nuchtere, professionele gids bij de dienst stadsontwikkeling in Berlijn.
Undine, vertolkt door Paula Beer, is in de film van regisseur Christian Petzold een nuchtere, professionele gids bij de dienst stadsontwikkeling in Berlijn.

De zeemeermin en haar zoetwaterzusje, de waternimf Undine, je ziet ze in films zelden nog optreden als onnozel kindmeisjes, de rol die haar was toebedeeld in de 19de eeuwse bestseller Undine, Hans Christian Andersens sprookje De kleine zeemeermin of kaskraker Splash in 1984. Niet langer is zij ‘born sexy yesterday’, eerder een mannenverslindster. Letterlijk: zie Pirates of the Caribbean of Poolse musical The Lure.

De 21ste eeuw beseft dat de zeemeermin een vrij seksistische mannelijke projectie is, dus dan liever een sirene, dat zal ze leren. Undine van de Duitse regisseur Christian Petzold duikt wat dieper in de mythe, speelt met de seksuele politiek achter de waternimf die haar ziel en identiteit louter dankt aan de liefde van een man – zonder dat verdwijnt ze in het water, verwaait ze als zeeschuim. Petzolds Undine, vertolkt door Paula Beer, is kindmeisje noch femme fatale, maar een nuchtere, professionele gids bij de dienst stadsontwikkeling in Berlijn. Ze weet een en ander van stedenbouw; als eeuwenoude waternimf zag ze steden voor haar ogen groeien. Als haar zijige minnaar Johannes (Jacob Matschenz ) haar op een terras de bons dreigt te geven, waarschuwt Undine hem: haar vloek eist dat ze hem nu vermoordt en terugglijdt in het water. Maar voor het zover is, ontmoet ze duiker Christoph (Franz Rogowski), die zich helemaal thuis voelt in haar element. En dan wordt het ingewikkeld.

Lees ook: ‘Undine’: de kleine zeemeermin, maar dan politiek

Christian Petzold, die neomarxistische soberheid paart aan Duitse hoogromantiek, wist van zijn vorige film Transit al dat het spettert tussen Franz Rogowski en Paula Beer, beste actrice op de Berline voor haar rol als Undine. Hier staat hun chemie in dienst een overpeinzing over de Undine-mythe, rolpatronen en liefde versus transactie. Een cerebrale film vol suggesties, motieven en verwijzingen die je ook gewoon als een overrijp en bitterzoet liefdesprookje tot je kan nemen. En dat is knap.