Recensie

Recensie Film

Kwaadaardige mensen en opgewekt klussen in vrolijke kinder- en puberfilms

Jeugdfilms Veel films die deze week uitgaan zijn gericht op kinderen of pubers, zoals de fraaie animatiefilm ‘Hallo wereld!’

Beeld uit ‘Hallo wereld!’, ‘I Don’t Wanna Dance’, ’Buurman & Buurman: Bakken en grillen’, ‘Sia, de rebelse bosfee’ en ‘Dropje’.
Beeld uit ‘Hallo wereld!’, ‘I Don’t Wanna Dance’, ’Buurman & Buurman: Bakken en grillen’, ‘Sia, de rebelse bosfee’ en ‘Dropje’.

Ongeveer een derde van de films die deze week uitgaan, maar liefst 23 in totaal, is gericht op kinderen en pubers. Wie kan waar naartoe? NRC concentreert zich op enkele wat kleinere titels, de commerciële films, zoals Tom & Jerry, Pieter Konijn op de vlucht en de nieuwste K3-film, redden zich wel.

Voor de allerkleinsten is er Dropje, een fraaie combinatie van live action en ‘puppeteering’: door poppenspelers via stokjes voortbewogen figuren (hier Dropje), waarvan de stokken later digitaal worden verwijderd. „Het is geen jongen, het is geen meisje, het is geen knuffel, het is gewoon Dropje!” is de standaard openingstekst van elke, ongeveer zeven minuten durende aflevering. Ze zijn eerder uitgezonden in Zappelin, de kinderprogrammering van de NPO. In de bioscoopversie zijn er zes verzameld. Het zijn innemende avonturen, waarbij Dropje in en rond de ‘Alleswinkel’ kinderen helpt, bijvoorbeeld met een kriebeltrui. Ook helpt Dropje het teleurgestelde meisje wier trip naar het strand door regen niet doorgaat. Want je kunt toch gewoon strandje spelen in de winkel! Met zand uit regenlaarzen als strand en een felle lamp als zon.

Al even inventief en opgewekt zijn Buurman & Buurman. De Tsjechische animatieserie met als originele titel Pat & Mat bestaat al sinds 1976 en is onveranderd amusant. De twee klunzige klussers hebben in Nederland – bij wijze van uitzondering – wél tekst, als vanouds leuk ingesproken door Kees Prins en Siem van Leeuwen („Nou moe”, „Hopsakee”, „Voor mekaar”).

In de nieuwe, uit meerdere afleveringen bestaande verzamelfilm met als ondertitel ‘bakken en grillen’ draait het onder meer om barbecueën, ijs maken, brood bakken en grillen, waarbij er natuurlijk weer van alles misgaat. Maar Buurman & Buurman laten zich nooit uit het veld slaan en verzinnen altijd weer een inventieve oplossing. Alle afleveringen bevatten grappige details, zoals de sticker op de koelkast in de aflevering waarin Pat en Mat zelf brood bakken, waarbij ze natuurlijk te veel gist gebruiken. Op de sticker staat: „My kitchen, my rules”. En traditiegetrouw wordt elke aflevering afgesloten met de uitroep ‘A je to!’. Trouwe fans weten wat het betekent: Klaar is Kees.

Hallo wereld! is de Nederlandse bewerking van een Franse animatiefilm waarin de dieren zijn gemaakt van papier-maché, herkenbaar aan her en der wat krantenknipsels die expres zijn blijven zitten. Hun natuurlijke omgeving is bijzonder fraai geanimeerd, net zoals de door kunstenares en coregisseur Anne-Lise Koehler ontworpen dieren, onder wie een ijsvogel, bevers, ransuil, moerasschildpad, een bosvleermuis en een fuut (met kinderen op haar rug).

De fraaie film laat zien hoe ze opgroeien, de wereld verkennen en ontdekken dat zij deel uitmaken van een voedselketen. Het educatieve element is terloops, zo leren we dat de vleermuis via akoestische signalen kan ‘zien’ en hoe camouflage werkt. De filosofische voice-over met ‘wijze teksten’ („ik vlieg, dus ik ben”) is bij vlagen wat esoterisch: „Je groeit niet alleen door voedsel maar ook door overpeinzing” of „het leven is mooi, laat je gewoon meedrijven”.

Natuur en de bescherming ervan keert terug in Sia, de rebelse bosfee. Het is een Nederlands nagesynchroniseerde Fins/Noorse coproductie over buitenbeentje Alfred, wiens leven verstoord wordt door de komst van bosfee Sia, die meteen het Rage Against the Machine T-shirt van Alfreds vader steelt. Natuurliefhebber Alfred en de wat wilde Sia, die 3.000 jaar oud blijkt te zijn, ontdekken dat het nieuwe wondermiddel ‘Mirakulaus’ (een soort onkruidmiddel à la Round-Up) van de mestfabriek waar Alfreds vader werkt ongewenste effecten heeft.

Dat rozen hun doornen verliezen is misschien nog wel nuttig. Maar daarnaast sterven alle lijsters in de omgeving waar Mirakulaus gebruikt wordt. Hoe zit dat? En wat is de rol van directrice Lisbeth, een excentrieke vrouw met een fret als huisdier die kinderen haat? Sia’s verzuchting „mensen zijn echt vreselijk gemeen” vat de boodschap van de verder vrij vrolijke film - zie het anarchistische moddergevecht - goed samen.

Net als in Sia, de rebelse bosfee klinken in de Nederlandse jeugdfilm I Don’t Wanna Dance op gezette tijden muzikale intermezzi, hier Nederlandstalige hiphop. De in Amsterdam-Noord en (deels) de Bijlmer opgenomen speelfilm vertelt het levensverhaal van danser Yfendo van Praag. Hij speelt zelf de hoofdrol van Joey, die met zijn broertje Ricardo weer bij zijn labiele moeder Daphne (Romana Vrede) intrekt. Beiden woonden twee jaar bij hun sympathieke tante en haar man, maar Jeugdzorg en de rechter stellen vast – in overleg met Joey – dat het thuis weer een veilige omgeving is.

Een proefplaatsing volgt. Het gaat een tijdje goed, totdat Daphne terugvalt in oude gewoontes. Ze wil wel erg graag die gevaarlijke, verslavende pijnstillers, heeft geen geld voor dagelijkse boodschappen en wordt weer vaste gast in de coffeeshop. Ondertussen zit Joey vol woede, wat hij deels uitleeft op de leider van de dansgroep waar hij als dagbesteding heen moet.

Naarmate de proefperiode vordert, raakt Daphnes huis steeds viezer en dan moet de deurwaarder nog komen. De (affectieve) verwaarlozing leidt tot een pijnlijke climax tijdens een dansvoorstelling waarbij Daphne, die ook nog eens te laat binnenkomt, Joey toebijt „met dansen kom je niet ver”. De conclusie van de leider van dansgroep Homebase na kennismaking met Joey’s moeder is een understatement: „Zij lijkt mij een moeilijke vrouw”.

De aftiteling maakt duidelijk dat Yfendo nu bij zijn vader woont, de man die hij in de film haat en bij wie hij niet wil wonen. Een dramatische vrijheid die de nagestreefde authenticiteit enigszins onderuit haalt, evenals de wat harteloze mededeling dat zijn moeder uit huis is gezet. En verder? Leeft ze op straat? In een opvang?