Het is oké om niet oké te zijn

Frazzled Cafe Tv-persoonlijkheid Ruby Wax evolueerde tot een mindfulness-guru en helpt de gestresste mens online. logt in.

‘Ik ben bang voor de horden”, zegt een vrouw vanuit een sobere werkkamer. „De toeristen. Ik ben naar de bossen verhuisd omdat ik niet meer tegen de drukte van de stad kon, en tijdens de pandemie was het hier doodstil. Ik kwam helemaal bij. Maar straks is het vakantie en dan begint het weer. Ik zie er zo tegenop.” „Ik had een uitje met de kleinkinderen”, zegt een man, onderuitgezakt op een laveloze bank. „Het moest een feestje worden, we gingen shoppen en naar McDonald’s. Het was verschrikkelijk. Ik ben het ontwend, die mensenmassa’s. Ik voel me nog steeds beroerd.”

We luisteren, soms met een klein hoofdknikje. Meer hoeft niet. Frazzled Cafe, een initiatief van comédienne en auteur Ruby Wax, is geen therapie. Er wordt niets opgelost of gecorrigeerd. Het is een „ondersteunende, anonieme en niet-oordelende omgeving”, waar het „oké is om niet oké te zijn”.

Ik hoorde Wax erover vertellen in een podcast waarin ze ontluisterend eerlijk terugkeek op haar roemruchte tv-carrière. Ze was manisch, zei ze, een aandachtsjunkie. Er kwamen meerdere opnamen in een psychiatrische kliniek, veel therapie en antidepressiva aan te pas om te worden wie ze nu is: een kalme mindfulness-guru, die boeken schrijft en mensen aanmoedigt om hun mentale gezondheid serieus te nemen.

Op papier en in interviews kan Wax behoorlijk dwingend overkomen, maar hier in het Frazzled Cafe is ze zacht en zorgzaam. Haar concentratie is zo intens dat ik na een vijf minuten durende mindfulness-sessie totaal gekalmeerd voor mijn scherm zit. Vóór corona vonden bijeenkomsten fysiek plaats , maar sinds april 2020 gebeurt alles online, met een grote stijging van het aantal aanmeldingen tot gevolg: alleen al vorig jaar werden meer dan 1.000 meetings gehouden. Naast de sessies met Wax voor maximaal 100 mensen zijn er dagelijks kleine praatgroepen onder begeleiding van getrainde vrijwilligers. Driekwart van de bezoekers keert regelmatig terug; zo’n negentig procent meldt zich rustiger te voelen na een sessie. Het kost niets: Frazzled Cafe wordt financieel ondersteund door sponsors en particuliere donaties.

Het uur met Wax wordt onderbroken door een ‘breakout room’ van vijftien minuten. Vier onbekenden. Moet ik nou ook iets zeggen? Maar wat? „Ik tob zoveel”? „Ik had een moeilijke dag vandaag”, zegt een man. Hij hangt op één elleboog en ziet er uitgeput uit – ‘frazzled’, inderdaad. „Ik moest bellen voor een afspraak met een nieuwe therapeut en de vrouw van de administratie stelde zoveel vragen – en ze zat alleen maar categorieën af te vinken…” O ja. Iedereen knikt. De zorgbureaucratie. „Je had een slechte dag, maar nu ben je hier”, zegt iemand.

„Ik moet fluisteren, anders hoort mijn kind me”, zegt een jongedame. „Vandaag kon hij voor het eerst na maanden weer naar school. Mijn schoonmoeder is gevaccineerd, waardoor ze ons niet meer voor alles hoeft in te schakelen.

„Ik had eindelijk weer wat tijd over. En nu moet ik zo huilen. Snappen jullie dat nou? Ik moet zo huilen.” We leiden haar af met grapjes: die schoonmoeder, vertel eens? Maar de tijd is opeens om. Ruby sluit af. Ogen dicht. Rustig ademen. De volgende keer deel ik ook iets.