Recensie

Recensie Film

Cruella: een heerlijk vileine modekoningin

Disneyfilm In Cruella zien we hoe een rebelse en modebewuste wees in het Londen van de jaren zestig en zeventig haar eerste stappen zet om de bekende schurk te worden uit 101 Dalmatiërs.

Emma Stone speelt Cruella. Foto Walt Disney Studios

Emma Stone speelt Cruella. Foto Walt Disney Studios

Genialiteit is niet voldoende om de top van de mode-industrie te halen, je moet een mes in iemands rug kunnen steken. Het is een boodschap die een prominente rol speelt in live action-film Cruella. Hierin zien we hoe een rebelse en modebewuste wees in het Londen van de jaren zestig en zeventig, haar eerste stappen zet om de bekende schurk te worden uit 101 Dalmatiërs. De vrouw die er later geen probleem mee heeft om puppy’s te villen voor een bontjas.

De nieuwe Disney-film doet geregeld denken aan de modekomedie The Devil Wears Prada (2006), ook hier probeert een jonge vrouw door te dringen in de modewereld. Het verschil tussen de films: zowel de jonge Cruella (Emma Stone), als haar bazin en aartsvijand, hooghartige modehuiseigenares De Barones (Emma Thompson) lijken er weinig moeite mee te hebben anderen te slachtofferen voor hun ambitie.

Cruella past in de trend om verzachtende omstandigheden te schetsen voor het wangedrag van beruchte schurken, eerder deed Disney dit in Maleficent (2014). In Cruella leren we dat de hoofdpersoon een jeugdtrauma heeft. Passend bij Disney ontstond dat trauma door de zeer gruwelijke dood van Cruella’s moeder– de film mikt op een iets ouder publiek dan 101 Dalmatiërs. Maar trauma is niet de enige reden van haar gedrag: ze blijkt van kindsaf een behoorlijk dubbele persoonlijkheid te hebben: in haar huist zowel de iets lievere, maar niet minder eerzuchtige Estella, als de egocentrische, gekke Cruella.

Lees ook deze column van Joyce Roodnat: Kunst en herrie – ziedaar de kern

Ook voor die dubbele persoonlijkheid komt in het tweede deel van de film een reden. Maar voor die tijd is de kijker al langs Cruella’s woelige basisschooltijd geleid, het begin van haar criminele carrière, haar eerste stappen in de mode-industrie en heistmomenten met kompanen Jasper and Horace. Het is veel, te veel. Gelukkig zorgt het energieke camerawerk, met onder meer mooie shots door het warenhuis van de Barones, ervoor dat de film nergens echt inzakt. Net als de aanstekelijke jaren zestig en zeventig hits in de soundtrack en de extravagante outfits die Cruella ontwerpt en draagt. Maar vooral Stone en Thompson als narcistische modekoninginnen zorgen dat je blijft kijken. Het scenario is niet gespeend van clichés over ambitieuze vrouwen, maar toont ook hoe onderhoudend het kan zijn om twee sociopathische personages de strijd te zien aangaan. Zolang de acteurs maar weten hoe ze heerlijk speels vilain moeten zijn, en dat is hier het geval.