Recensie

Recensie Muziek

Luwten zoekt verbinding tussen de bouwsteigers

Pop Vijftig mensen maakten geen uitzinnig publiek tijdens het concert van Luwten in Luxor Live. Het applaus bleef beleefd en Luwten was naarstig op zoek naar wisselwerking.

Zangers Tessa Douwstra van de band Luwten tijdens hun concert afgelopen zondag in Luxor Live.
Zangers Tessa Douwstra van de band Luwten tijdens hun concert afgelopen zondag in Luxor Live. Foto Marcel Krijgsman/ ANP/ Hollandse Hoogte

Iedereen is blij met de terugkeer naar een soort van normaal bij een popconcert. Publiek in de zaal, artiest op het podium, organisatie met huishoudelijke mededelingen: allemaal maakten ze hun blijdschap kenbaar. Maar was het wel zo gewoon bij de middagshow van Luwten in Luxor Live?

In de Arnhemse zaal is na vijftien maanden stilte een ingenieuze steigerconstructie verrezen, voor meer zitplaatsen op afstand en veilige looproutes bij binnenkomst en vertrek. Vijftig man publiek op stoelen maken nog steeds geen uitzinnig concertpubliek. Het applaus bleef beleefd en de artiest was naarstig op zoek naar wisselwerking.

Lees ook het interview met zangeres Tessa Douwstra: ‘In de zachtheid van mijn stem zit mijn soul’

Terugkerend motief

Zangeres Tessa Douwstra liet haar ogen onderzoekend de zaal rondgaan. De muziek van haar groep Luwten is warm en dromerig, elektronisch met nadruk op de menselijke stem. Stemmen in het duister openden het concert dat grotendeels gewijd was aan het tweede album Draft, waarop Douwstra de loutering van alleen zijn bezingt en de tocht die de kamer binnenwaait. De zangregel „I want to be alone” was een terugkerend motief, hoewel Luwten er alles aan deed om verbinding met het publiek te zoeken. Percussie als hoefgetrappel of als elektronische regendruppels zorgde voor het milde ritme bij soundscapes van synthesizer en gitaar.

Anders dan Eefje de Visser heeft Luwten de slag nog niet gemaakt naar elektronische popmuziek die loskomt van de beheerste, weldoordachte plaatversies. Toen Tessa Douwstra een paar voorzichtige dansbewegingen maakte, kwam de muziek meteen van de grond. Verder wilde het nog niet echt vliegen bij een prachtig belicht en foutloos gespeeld concert, met ‘Don’t Be a Stranger’ en het bijna gewichtsloze ‘Sleeveless’ als onnadrukkelijke hoogtepunten.

In de toegift met de oudste Luwten-song ‘Go Honey’ viel er iets van de spanning weg. Als Luwten ademt, ademt het uitbundig. Laat maar weer komen, die volle en zweterige concertzalen.