Opinie

Sifan Hassan, voor al uw wereldrecords en atletiekpoëzie

Wilfried de Jong

De dreadlocks van Sifan Hassan swingden mee tijdens haar poging om het wereldrecord op de tien kilometer te verbeteren. Op het strakke tempo van de spikes dansten de strengen vrijelijk in haar nek. Onvoorstelbaar hoe groot haar passen waren toen Sifan op snelheid rondjes draaide tijdens de Fanny Blankers-Koen Games in Hengelo.

Hollen, vliegen, rennen. Maar toch vooral: vliegen.

Het vinden van een lekker ritme is de helft van het werk op een lange afstand. Een musicus zoekt hulp bij een dirigent of een metronoom. Een langeafstandsloper moet het meestal zelf uitzoeken.

Op de atletiekbaan was extra hulp ingezet. Lampjes langs de baan flikkerden op zodat Sifan kon zien of ze sneller of langzamer was dan het wereldrecord. De elektronische haas. En natuurlijk waren er ook mensenhazen geregeld, atleten die het gewenste tempo aangaven.

Bij de start wreef de atlete in haar ogen. Of ze net wakker was geschud in de kleedruimte met de mededeling dat ze over een paar minuten werd geacht een wereldrecord te lopen. Zo confronterend als haar sport is, zo afwezig of zelfs dromerig lijkt Sifan aan een wedstrijd te beginnen.

Tijdens de lange afstand was er even tijd om te vertellen hoe het ook alweer zat met Hassan: geboren in Ethiopië, gevlucht naar Nederland waar ze het hardlopen serieus nam en tegenwoordig wonend en trainend in de Verenigde Staten.

Een wereldburger die steeds haar grenzen heeft verlegd.

Al vlot liep ze alleen, tegenstanders werden gedegradeerd tot figuranten. „Ze moet dichter bij de elektronische haas komen, bij de blauwe lampjes!” De aanmoediging vanuit het commentaarhokje leek gehoord. Sifan ging voorbij de blauwe lampjes en liep een wereldrecord.

Ze was elf seconden sneller en leek allesbehalve moe.

Sifan Hassan behoort tot het selecte groepje sporters dat na een wedstrijd altijd iets bijzonders te melden heeft. De juiste Nederlandse woorden liggen altijd in een ander laatje dan waar ze zoekt. Een cynicus zou het een brabbeltaaltje kunnen noemen, maar daarvoor is haar onnavolgbare spel met woorden te bijzonder. Instant-poëzie op de atletiekbaan. Staand voor een microfoon liet Sifan de hakkelzinnetjes over elkaar buitelen:

Ik heb gewoon niet echt

dat mijn benen makkelijk is

Ik ben niet weggelopen

van de dinges, de lampjes

Ik heb een haas ingehaald

ze zat achter de groene lamp

Ik heb de haas gepakt

daarna was ze langzaam

Hier gaan uitgevers op bieden. Er volgen uitnodigingen voor avondjes spoken word, Typhoon belt binnenkort voor een gezamenlijk optreden op Lowlands. Marieke Lucas Rijneveld wil het werk van Sifan vertalen, het liefst zonder de hulp van sensitivity readers.

De atlete doet aan alles mee, met die ontwapenende glimlach. Sifan Hassan, voor al uw wereldrecords en atletiekpoëzie.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.