Recensie

Recensie Boeken

Had de aanslag op de kerstmarkt voorkomen kunnen worden?

Thriller Gewoon verder gaan waar ze waren gebleven. Dat doen de Deense journalisten Kim Faber (1955) en Janni Pedersen (1968) in de opvolger van hun scherpzinnige thrillerdebuut.

Gewoon verder gaan waar ze waren gebleven. Dat doen Kim Faber (1955) en Janni Pedersen (1968), de Deense journalisten die vorig jaar verrasten met hun scherpzinnige thrillerdebuut Winterland.

In de opvolger Hoogzomer gaat het opnieuw over de bloederige terroristische aanslag op een kerstmarkt in Kopenhagen. In het eerste boek werden de daders ingerekend. In het vervolgboek zijn we een paar maanden verder en staat de vraag centraal of de aanslag voorkomen had kunnen worden.

Onderzoekjournaliste Charlotte Junckersen heeft een tip gekregen dat de Militaire Inlichtingendienst wist van de aanslag maar niks deed met die kennis. Haar man, inspecteur ‘Juncker’, was van het falen van de inlichtingendienst op de hoogte, net als zijn voormalige partner rechercheur Signe Kristiansen. De twee politiemensen is van hogerhand echter het zwijgen opgelegd. Als de tipgever van Charlotte Junckersen verdwijnt en niet veel later onthoofd wordt teruggevonden, besluit de journaliste contact te leggen met haar vriendin Signe. De politievrouw besluit daarna stilletjes toch op onderzoek uit te gaan.

Etterende zweren

De plots van Faber en Pedersen mogen er zijn. Het duo weet verhaallijnen behendig te vervlechten. Gelukkig weerstaan de auteurs de verleiding om de verschillende onderzoeken van de twee politiemensen uiteindelijk te laten samenvallen. Hoe vaak leidt dat niet tot gewrochte, ergernis opwekkende constructies?

Maar het geheim van dit zoveelste Scandinavische misdaadduo zit hem niet in de opzet van hun boeken. Het zijn de karakters van de drie hoofdpersonen die hun eerste twee boeken zo onderhoudend maken. Journaliste Charlotte en de rechercheurs Juncker en Signe zijn geloofwaardige tobbers. Ze hebben relationele problemen, gaan vreemd, hebben last van hun geweten (Juncker heeft zijn dementerende vader met een kussen gesmoord) en worstelen met kleine gebreken: „Junckers blaas staat op knappen. Hij betaalt de prijs voor het overtreden van regel nummer twee voor de oudere man: loop nooit langs een geschikte struik zonder daar gebruik van te maken.”

Wat Kristiansen en Juncker ook tot zulke dierbare personages maakt is dat ze de politieregels op hun eigen wijze interpreteren om hun werk goed te kunnen doen. Of, zoals Juncker het formuleert: „We moeten de etterende zweren vinden en die uitknijpen.”

HarperCollins verkocht in vijftien maanden tijd ruim 25.000 exemplaren van Winterland. In Denemarken verschijnt na de zomer alweer het derde boek over Juncker en Kristiansen. Dat belooft wat: Faber en Pedersen lijken over het gereedschap en de energie te beschikken voor een fijne reeks.