Opinie

Grote stappen

Marcel van Roosmalen

Ronald de Boer wordt ambassadeur van het WK voetbal in Qatar. Dat was hij natuurlijk al, dus prettig dat het officieel is. Hij krijgt er geld voor (hoeveel blijft geheim), maar het is niet zo dat de sjeiks zijn mening gekocht hebben. Hij heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij Qatar een geweldig landje vindt.

Iedereen mag vinden wat-ie wil en het wordt ook een beetje saai als we allemaal hetzelfde vinden. We zullen hem de komende jaren nog vaak zien aan de talkshowtafels, want ik ken er niet veel met dezelfde mening. Van dezelfde statuur dan.

Ja, zijn ex-collegavoetballers Xavi en Eto’o, die Ronald steeds noemt als ze hem de vraag stellen waarom hij toch zijn nek uitsteekt voor Qatar.

Meteen de tegenaanval inzetten als ze je aanvallen, je zou willen dat tweelingbroer Frank zo opereerde.

„Ik ben niet de enige, hè? Of denk jij dat Xavi en Eto’o zomaar ergens in zouden stappen?”

Fascinerende manier van redeneren.

Ik ken Xavi en Eto’o alleen van hun voetbalprestaties en kan geen interviews met ze voor de geest halen, dus ik ken ze eigenlijk helemaal niet. Of niet goed genoeg om ze meteen voor knettergek te verklaren.

Ik ken alleen Ronald de Boer en zijn tweelingbroer Frank.

Een deels synchroon leven, nu zijn ze weer gelijktijdig aan een onmogelijke missie begonnen.

Frank is als een Kapitein Iglo aan boord van de Titanic gestapt, want we weten allemaal al wel hoe het afloopt met ons Oranje op het EK. En Ronald is in een van zijn auto’s keihard onderweg naar een muur of boom, want die gaat helemaal niemand overtuigen. Wat iets anders is dan hem verslaan in een discussie.

Ik lees telkens dezelfde oneliner waarmee Ronald de kritiek op Qatar pareert.

„Ik zeg altijd: veertig jaar geleden reden ze nog op kamelen, nu in Ferrari’s. Dan ga je ongelukken maken.”

Ik ben niet jaloers op de mening, wel op de manier van redeneren.

Je leest het en denkt: een kameel is inderdaad wel iets heel anders dan een Ferrari.

Ik vlieg ook weleens uit de bocht.

Weet u hoe dat komt?

Een generatie boven me zaten ze nog met z’n twaalven in een lekkende plaggenhut in de periferie van Noord-Brabant. Dat is een grote stap hoor, van de uier van een koe naar een iMac.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.