‘Tijdens de lockdown kochten mijn klanten originele tekeningen en werken van me. Dat heeft me echt geholpen.’

Aangestoken Waar vinden kunstenaars en artiesten tijdens de lockdown hun inspiratie? In deze estafette vertellen ze welke kunstwerken ze graag zelf zouden hebben gemaakt. En geven ze het stokje door aan een door hen bewonderde collega. Afl. 5: Merel Woudwijk (34), illustrator en tattoo-artist.

Illustrator en tattoo-artist Merel Woudwijk.
Illustrator en tattoo-artist Merel Woudwijk. Foto Merlijn Doomernik

Illustrator Merel Woudwijk werd als dochter van beeldend kunstenaar Simon Woudwijk al jong meegenomen naar musea en kunstexposities. Ze is afgestudeerd grafisch ontwerper en vond de creatieve vrijheid en dynamische werkomgeving die ze zocht in het tatoeëren. Ze opende een jaar geleden haar privéstudio Tales For The Wicked in Tilburg. Na een paar sessies moest die door de lockdown dicht. Ze stortte zich op het maken van linosneden, risoprints en zeefdrukken en verkocht die aan haar klanten.

Wat inspireert je?

„Inspiratie klinkt heel romantisch. Ik weet niet zeker of inspiratie wel bestaat. Het heeft in elk geval geen zin erop te gaan wachten. Ik geloof dat je keihard moet werken, continu, dat is mijn inspiratie. Wanneer je met overgave en bezieling bezig bent, ontstaat er iets. Tatoeëren is een ambacht. Het lijkt even eenvoudig als tekenen, maar het is veel moeilijker. Je moet rekening houden met de diepte van de naald in de huid, de snelheid waarmee je lijnen zet, verschillende plekken van de huid als ondergrond. Wat ik mooi vind, is dat waar normaal afstand bestaat tussen toeschouwer en kunstwerk, bij tatoeëren de toeschouwer onlosmakelijk deel is van het werk. Je kunt niet dichter bij de mens komen met je kunst.

„Ik vind inspiratie ook lastig te benoemen, omdat het nooit één aanwijsbaar ding is. Het is een flard muziek, een herinnering, een angst, iets wat je gedroomd hebt, en dat komt dan samen in je geest. En wanneer ik teken, komt het er op een vanzelfsprekende manier uit. Ik houd van makers die met slechts een paar dunne en dikke lijnen hevige emoties kunnen losmaken. Zoals Lorenzo Mattotti, een Italiaanse striptekenaar en graficus. Zijn werk, zoals Chimera vol. 1, is superdynamisch en ruw. Met zijn lijnvoering laat hij alles op de bladzijde bewegen. Geen enkel werk van hem staat stil. Ik wil ook dat mijn werk emoties losmaakt, of je nu hard moeten lachen om een zwetende appel, of heel erg geïntrigeerd bent door een portret van een vrouw met donkere ogen.”

Welk kunstwerk had je graag zelf willen maken?

„De animatiefilm Tekkonkinkreet van Taiyo Matsumoto, uitgebracht in Japan in 2006 en geanimeerd door Studio 4°C, gebaseerd op zijn supermooie surrealistische graphic novel. Die is ook heel beweeglijk en ruw getekend, vol verschillende invalshoeken. Het is een verhaal over twee weeskinderen, Kuro (zwart) en Shiro (wit), met heel tegenstrijdige karakters die door de stad Takaramachi (Treasure Town) gevoerd worden in een verhaal dat volledig ontspoort. Matsumoto weet mooi de gevoelens van onmacht en wanhoop te verbeelden in een snelgroeiende en ontwikkelende stad waarin door rivaliserende bendeleden geen plek meer is voor hen. Ik vind de tekenstijl erg mooi – het arceren in combinatie met een superhard contrast en het perspectief. Matsumoto heeft een absurde, psychedelische tekenstijl die overlapt met de mijne. Je voelt echt de pijn en het plezier dwars door de tekeningen heen.”

Wat sleepte je door de lockdown?

„Ik ben veel nieuwe ontwerpen gaan maken voor flashboeken: daarin staan tekeningen die klanten kunnen kiezen als tatoeage. En ik had tijd en ruimte om terug te gaan naar waar ik tijdens mijn studie veel mee bezig was: monoprints, linosneden, zeefdrukken – alle druktechnieken waar je echt het handschrift van de kunstenaar in terugziet. Door breed naar kunst te blijven kijken, verrijk ik mijn werk en benadering als tattoo-artist. Klanten zeggen vaak dat ze het wonderlijk vinden dat mijn werk op de huid net een echte tekening lijkt, doordat ze heel fijne nuances terugzien. Dat komt doordat ik niet stilsta in één stijl en experimenteer, ook met verschillende naaldgroeperingen en arceringen, om zo dicht mogelijk bij mijn oorspronkelijke tekenstijl te kunnen komen. Tijdens de lockdown kochten mijn klanten originele tekeningen en werken van me. Dat heeft me echt geholpen.”

Ik geef het stokje door aan:

„Ian Skirvin. Hij is een beeldend kunstenaar die schoonheid ziet in objecten waar we normaal met een grote boog omheen zouden lopen. Voorwerpen waarvan hij de herinnering en het verleden door middel van assemblage naar het nu haalt en als kunst nieuw leven inblaast. Hij is zelf bijna een kunstwerk, doet aan performance art en bouwt zich soms helemaal in. Door het bouwen van een totaal-installatie beïnvloedt hij het gedrag van de toeschouwer en observeert hij hun reactie. Ik vind zijn manier van werken ongelooflijk knap en bezield.”