Recensie

Recensie Muziek

Zwanenzang DMX doet hem slechts deels eer aan

Dit album had een herstart van de carrière van DMX moeten inluiden maar werd, na zijn dood eerder dit voorjaar, helaas zijn afscheidssaluut. Het is huiveringwekkend hoe de getroebleerde rapper zijn zoon toespreekt in ‘Letter To My Son’ en letterlijk een telefoonnummer achterlaat waarop die hem kan bellen. Ook op het introspectieve ‘Hold Me Down’ met Alicia Keys aanschouwt DMX rauw en open zijn conflictueuze leven. En de nostalgische, sinistere rap-op-droge-drums van ‘That’s My Dog’ met oude Ruff Ryders-bondgenoten, en het grimmig slepende ‘Hood Blues’ met de populaire rappers van Griselda, zijn tevens een passend vaarwel.

Het is echter wat ongemakkelijk Jay-Z luchtig te horen opscheppen dat hij elke zes maanden een nieuwe ‘bucket list’ nodig heeft, of U2-zanger Bono een vlak formulematig refreintje te horen zingen op een frivole beat terwijl DMX zijn levenspijn onverdund uitstort. Zo smaakvol en intiem als de curatie tegen het einde van het album is, zo lukraak en lui is het op andere momenten. Die gemakzucht doet de nalatenschap van DMX geen eer aan.