Wolf Alice

Foto Jordan Hemingway

Interview

Wolf Alice: ‘Wij zijn nog even wild als voor corona’

Nieuw album De Britse rockband Wolf Alice werd in verband gebracht met meidenpop en grunge, maar heeft een hoogst eigen geluid. Het nieuwe album Blue Weekend bevat zelfs violen en grote refreinen.

De Engelse rockband Wolf Alice maakte nog niet eerder een album dat zo nadrukkelijk ‘pop’ was. Grote refreinen, kleverige melodieën en echo’s van Fleetwood Mac maken het derde album, Blue Weekend, van de groep uit Noord-Londen hun toegankelijkste tot nu toe. Producer Markus Dravs (van Arcade Fire en Coldplay) gaf de indierock van Wolf Alice een aantrekkelijke vernislaag. De boosheid en de rauwe energie van eerdere songs als ‘Formidable Cool’ en ‘Yuk Foo’ lijkt naar de achtergrond gedrongen.

Zijn ze milder geworden, nu de pandemie het viertal langer dan een jaar weg heeft gehouden van podia en publiek? „Beslist niet, zegt zangeres Ellie Rowsell. „We begonnen dit album al voor de lockdown en bij alles wat we doen denken we aan de opwinding van een liveshow. Luister naar ons nieuwe nummer ‘Play the Greatest Hits’ en je hoort een band die nog even wild is als ooit tevoren.”

Rowsell (gitaar en piano), gitarist Joff Oddie, drummer Joel Amey en bassist Theo Ellis trokken zich terug in een Airbnb op het Engelse platteland om te werken aan songs die, vrij naar openingsnummer ‘Heavenward’ van hun voorlaatste album Visions of a Life, naar de hemel moesten reiken. „Wij zaten al in een zelfgekozen bubbel voordat de lockdown een feit was”, zegt Joel Amey over de afzondering die de onderlinge verhoudingen versterkte. De band bestaat tien jaar en in de periode sinds debuutalbum My Love is Cool (2015) zagen ze hun succes gestadig groeien. „Jarenlang toeren heeft ons sterk gemaakt als band, maar je kunt er ook afgestompt door raken. Zo ver hebben we het niet laten komen. Nu we door corona een tijd niet hebben opgetreden, zijn we extra gretig om weer live te spelen.”

Een band met een man als zanger noem je toch ook geen jongenspop?

Geen meidenpop

Wolf Alice onderscheidt zich door compacte indierock die in de verte altijd iets weg heeft van de Amerikaanse ‘girl group sound’ van Blondie of The Shangri-Las. „Ik was zelf nog niet blond toen we begonnen”, lacht Ellie Rowsell. „De associatie met die meidenpop heb ik altijd een beetje van me af laten glijden, omdat ik het een nogal luie vergelijking vind. Een rockband met een zangeres moet natuurlijk beïnvloed zijn door andere zangeressen, luidt de redenatie. Maar als een band door een zanger wordt aangevoerd, noem je dat toch ook niet per definitie ‘mannenpop’ of ‘jongenspop’? Ik ben door heel veel muziek beïnvloed. Uiteindelijk streven we naar een origineel geluid.”

Als voorbode van het nieuw album introduceerde Wolf Alice in maart het nummer ‘Last Man on Earth’ in het programma Later van Jools Holland. De intense fakkelballade begint met Rowsell solo achter de piano. Pas na twee minuten valt de band in, ondersteund door violen onder een kunstmatige sterrenhemel. Niet eerder was de band zo ver verwijderd van de ‘Britse grunge’ waarmee hun gitaarsound eerder werd getypeerd. „We zijn er de band niet naar om bij één stijl te blijven hangen”, zegt Joel Amey. „Ellie is een veelzijdig zangeres en als band zoeken we expansie, na de korte gitaarsongs waarmee we bekend werden. De vergelijking met grunge heb ik nooit begrepen. Niet elke band met ruige gitaren is een kloon van Nirvana of Pearl Jam. Wij zijn inmiddels een band met eigen verhaal.”

Ellie Rowsell neemt geen blad voor de mond in songs als ‘Smile’ („I am what I am and I’m good at it”) en het uitgesproken seksuele ‘Feeling Myself’. Over de laatstgenoemde wil ze niet uitweiden, omdat de tekst volgens haar alles vertelt. Als vrouw in de rockwereld heeft ze er mee leren leven dat ze vaak het middelpunt is van de ‘male gaze’. Afgelopen februari kwam ze naar buiten met de beschuldiging dat Marilyn Manson haar backstage bij een festival met een GoPro-camera onder haar rok gefilmd zou hebben. „Mijn verhaal is een van de vele incidenten die naar buiten zijn gekomen over zijn wangedrag. De belangrijkste reden waarom ik het heb aangekaart is dat Manson blijft volhouden dat hij al die foute dingen heeft gedaan met toestemming van de betrokken vrouwen. Het ergste is dat de vrouwen die zeggen door hem misbruikt te zijn, niet geloofd worden. Deze man moet in zijn daden gestopt worden. Of je nog naar de muziek van Marilyn Manson kunt luisteren, is een beslissing die iedereen voor zichzelf moet nemen.”

Live?

Gevraagd naar de nabije toekomstplannen van Wolf Alice, houden Joel Amey en Ellie Rowsell hun vingers gekruist voor hun Zoom-camera’s. Er staan enkele festivaloptredens gepland en hopelijk kunnen ze snel weer gaan toeren. De optredens die de band intussen online speelt, zorgen dat ze in vorm blijven. „Er is geen publiek en er staan geen rijen voor de bar en voor de toiletten”, zegt Rowsell spijtig. „Via het beeldscherm zijn alle ogen op ons gericht en er is geen afleiding. Voor die optredens moeten we veel harder repeteren dan voor een gewone rockshow, waarbij het er vaak wild aan toe gaat. Op de eerste rijen zien we normaal gesproken veel meiden, die zich identificeren met mijn teksten en die los gaan op de muziek. Interactie met het publiek en de energie-uitbarstingen van een crowdsurfende massa zijn de dingen die we het meest missen. We komen terug met opgeladen batterijen.”

Blue Weekend verschijnt 4 juni op Dirty Hit/Mattan Records. Inl: wolfalice.co.uk