Recensie

Recensie Muziek

Rootsplaat Douwe Bob overtuigt in tederheid

Zijn liefde voor sixties- en seventiesmuziek, country en americana is niet onbekend, maar tot een rootsalbum kwam het nooit. Prominent nu op het vijfde album Born To Win, Born To Lose van Douwe Bob: gitaren, akoestische vooral, een pedalsteel hier en daar, in bluesy folk- en countrysongs en hier en daar een pluk bluegrass. Het is een met hulp van muzikanten Daniel Lohues en Bertolf gemaakte rootsplaat waarvoor hij eigenlijk naar Nashville had gewild.

Als Douwe Bob wordt overmand door emoties (liefde loopt de deur uit, bindingsangst) zet hij alles graag aan. Dat is snel een krampachtig rond clichés cirkelen met zoete violen. Maar producer Lohues, expert in het van kleine dingen véél maken, remde gelijkvormigheid af. Dan, in ingetogen rauwheid om het verlies van dierbaren als zijn vader (kunstenaar Simon Posthuma), wordt Douwe Bob invoelbaar. Donker in een rouwstem, de rafel in een snik, liggen de wortels bloot. Het is dit soort tederheid en troost, in een klein instrumentarium, dat zeker overtuigt.