Recensie

Recensie Muziek

Enkeltje escapisme met een tropische zeebries

Na twee EP’s – Más Profundo (2017) en Sirocco (2018) – hebben Jacco Gardner en Nic Mauskovic (samen: Bruxas) een album uitgebracht. Het duo doet het ongetwijfeld goed op de zomerfestivals want er klinkt een tropische zeebries door in de deinende composities. Op de titeltrack horen we langgerekte retro synthesizertonen, gemompel in Portugees, gerikketik op een houtblok en nostalgische geluidseffecten die wegsterven. Het album is een mix van vintage futurisme, psychedelische elektronica en elementen uit cumbia. Vet vibrerende synthesizertonen doen denken aan de Nigeriaanse pionier William Onyeabor, Tienson Smeets’ (Jungle By Night) geklepper op de congo’s en bonga’s is absoluut aanstekelijk. Stemmen blijven beperkt tot half vervormde fragmenten, wat een zekere mystiek oproept in combinatie met de spiralende synthesizerloops. De zeven nummers die twee jaar geleden werden gemaakt tijdens meanderende een jamsessie aan de mediterrane kust scheppen een tropische sfeer, een enkeltje escapisme dat niet onplezierig klinkt, maar ook niet echt beklijft.