Recensie

Recensie Auto

De nieuwe tijd is met de Tesla Model 3 echt begonnen

Autotest rijdt de nieuwe Tesla Model 3. Aan het energieverbruik kan geen Europese stekkeraar tippen.
Foto Merlijn Doomernik

Consumentenwaakhond Radar slaat alarm over een Tesla-akkefietje. De Model S en Model X hebben een probleem met de draagarmen die de wielen met de carrosserie verbinden. Ze zijn klaarblijkelijk niet berekend op het hoge gewicht van de auto’s. De Model S en X zakken door hun poten en worden onbestuurbaar. Doodeng.

Soms word ik na negatieve publiciteit over een auto verwijtend aangesproken op mijn eerdere lof voor de boosdoener. En jij schreef dat het goed was, dilettant. Dan was ik tandenknarsend de handen in onschuld. De autojournalist is in de ongelukkigst denkbare positie om het langetermijnperspectief van auto’s te beoordelen. Testauto’s gaan na elke persrit ter controle naar de werkplaats voor de operatie Fuck Radar. Aan mijn draagarmen mankeert nooit wat. In mijn loopbaan als autorecensent heb ik één keer langs de weg gestaan. „Alle testauto’s zijn geprepareerd”, vertrouwde een aangeschoten automanager me ooit toe. Voor een eerlijk beeld zou je tien jaar oude, dealeronderhouden auto’s met hoge kilometerstanden moeten doorlichten. Dan leren de onderhoudsboekjes wat een fabrikant echt in zijn mars heeft.

In strijd met het onbestendige imago van het merk lijkt over de Model 3, de kleinste Tesla, brede tevredenheid te heersen. Klachten over doorgedraaide software komen voor, maar in de 64 gebruikersreviews op de website van het tijdschrift Autoweek kent het gros van de berijders hem vier tot de maximale vijf sterren toe. Terwijl er in de beginfase, toen Elon Musk door de enorme vraag naar de auto overnight een massaproducent moest worden, van alles aan de 3 mankeerde. Veel dikker lijkt dat zwartboek niet te worden. Hij verkoopt alleen nauwelijks meer. De 30.000 zakelijke rijders die in 2019 hun laatste kans op vijf jaar 4 procent bijtelling grepen, roomden de markt vermoedelijk in één klap af.

Waarom dan deze test?

Digitale nazorg

Omdat hij is vernieuwd. Naast optische en technische verbeteringen als gewijzigde koplampen, zwarte raamlijsten en een warmtepomp, gaat de evolutie van de 3 vooral over-the-air met online upgrades waarvoor je Tesla niet naar de garage hoeft. Die digitale nazorg is magie. Iemand in Californië drukt op een knop en je Model 3 heeft extra vermogen of een nog hogere laadsnelheid. Die kan bij Tesla’s Supercharger-laadpunten oplopen tot 250 kW, waar de meeste concurrenten zich met 150 al hele pieten voelen. De timeline met software-updates sinds 2019 is een schelmendicht van relevante nutsvoorzieningen en Muskiaanse kwajongensstreken. Alleen bij Tesla kom je zoiets als Dog Mode tegen. Bij het achterlaten van je hond in de auto blijft de airco draaien en toont het centrale display voor iedereen zichtbaar de diervriendelijke binnentemperatuur en de mededeling My owner will be back soon, zodat het Dierenbevrijdingsfront geen ruit hoeft in te slaan. Op dat scherm zie je nu de stoplichten die je door een echte voorruit ook in het echt ziet online rood en groen worden, gewoon omdat het leuk is. Het laadvak op de middentunnel kreeg een fraai schuifdeksel, er kwamen twee laadplateaus voor smartphones en kwalitatief is mijn vierwielaangedreven Long Range-versie een slag beter dan de testauto die ik in 2018 in Californië meekreeg. Met circa 440 pk gaat hij nog supersonischer vooruit met nog minder misbaar. En hij is de auto die nog steeds niemand anders heeft. Bij geen ander merk zie je na een laadbeurt een bereik van 538 kilometer op je scherm en weinig concurrenten, Kia en Hyundai uitgezonderd, zie je hun beloften even soepel waarmaken. Bij vijf graden gaat hij ruim over de 500 op één lading met een energieverbruik waaraan geen Europese stekkeraar kan tippen; 15,8 kWh op 100 kilometer is normaal en dat kreeg ik met de kleinere, vrij efficiënte VW ID.3 niet voor elkaar. Van de vijfdeurs gezinswagens in dit genre doet alleen de Hyundai Ioniq het met 12 kWh beter.

Je ziet ook hoe hij het kunstje klaart. Hij is geen suv maar een van de meest gestroomlijnde hatchbacks in zijn klasse. De op de grond hangende neus duikt als een eendensnavel onder de wind door. De rest is efficiency, want om dit uithoudingsvermogen uit een 82-kWh-batterij te halen is meer nodig dan een perfecte stroomlijn. Zijn atletische en ecologische prestaties relativeren de kosten. Een Polestar 2 komt voor hetzelfde bedrag 200 kilometer minder ver. Dit blijft de enige auto die je het gevoel geeft dat de nieuwe tijd echt is begonnen.