Interview

‘Ik wil in een commune wonen met beesten en een moestuin. De ultieme hippiedroom’

Openhartig Actrice Jade Olieberg (27) stond op het toneel als kalifaatmeisje Laura H. en speelt in Anne+, waarvan de eerste twee seizoenen nu op Netflix te zien zijn en die later dit jaar als speelfilm verschijnt. Ze beantwoordt zeven vragen, vrij naar Marcel Proust.

Foto Patrick Harderwijk, bewerking NRC

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?

„Er is een melancholie in mijn gezicht geslopen. Ik heb vorig jaar corona gehad, heel heftig, ik kon niet meer lopen en was zo benauwd dat ik niet meer kon praten. Ik was doodsbang. Ik moest weer bij mijn moeder gaan wonen, het heeft een hele tijd geduurd voor ik opknapte. Sindsdien vind ik dingen niet meer zo vanzelfsprekend. Werd er op een verjaardag geproost op je gezondheid, dan vond ik dat altijd ouwelullengedoe. Nu snap ik het.”

Wat is je grootste prestatie?

„Ik ben er trots op dat ik weet wie ik ben en dat ik mijn grenzen weet te bewaken. In de film- en theaterwereld zie je veel onzekerheid, angst om een verkeerde beslissing te nemen. Toen ik Laura H. ging spelen, wist ik dat er veel reacties zouden komen. Dan moet je wikken en wegen en weerbaar zijn. Ik zeg dan: dit is een belangrijk verhaal en het moet verteld worden.”

Wat was een keerpunt in je leven?

„De dag dat ik de diagnose ADHD/ADD kreeg. Dat gaf rust. Ik was achttien en er was zoveel chaos in mijn hoofd. Geen focus, ik liep achter de feiten aan. Er was snel paniek; als ik een andere route moest fietsen, als ik de afwas niet gedaan kreeg. Het maakte me neerslachtig. Toen ik wist: mijn hersenen zitten nou eenmaal anders in elkaar, kon ik mezelf beter accepteren. Meer liefde voor mezelf, meer begrip.”

Wat is diepste wens?

„Mijn hart wordt warm bij het idee dat ik ooit in een huis zal wonen, met man en kinderen, met vrienden, en mijn moeder in het tuinhuis. Een moestuin en beesten. Een soort commune, de ultieme hippiedroom.”

Lijk je op je vrienden?

„Ze zijn losbandiger dan ik. Ik kom van de Amsterdamse Toneel- en Kleinkunstacademie. Jacques Brel en rode wijn – die sfeer. Maar ik heb structuur nodig. Mijn beste vriendinnen hebben allemaal iets van mijn moeder; ze zijn grappig en stoer, lief en zorgzaam. Als mijn moeder en ik even oud waren geweest dan was zij mijn beste vriendin geweest.”

Geef je meer of neem je meer?

„Ik geef meer, zorg graag voor een ander. Maar sinds kort ben ik verliefd op een man die gul is in zijn zorgzaamheid, vakanties voor ons boekt en lekker voor me kookt. Zonder afbreuk te doen aan mijn vorige relatie, die me heel dierbaar is, voelt het nu alsof de rollen zijn omgedraaid. Goh, dit kan ook, denk ik dan. Rustig blijven. Geniet ervan.”

Wanneer was je het gelukkigst?

„Há, dat weet ik nog precies. Ik was zes jaar en mijn moeder maakte me heel vroeg wakker omdat we mijn vader gingen uitzwaaien op het perron. Hij was muzikant en zou in Duitsland gaan spelen. Op het perron wees mijn moeder naar een bord: kan je lezen wat daarop staat? D. I. S… Disneyland! Verrassing! We stapten met z’n drieën in de trein naar Parijs. Dát gevoel, de wereld die ineens opengaat, dat is iets wat ik de rest van mijn leven met me meedraag: alles is mogelijk!”