‘Zoals maart vorig jaar wil ik nooit meer’

De zaken liepen uitstekend voor bruidsfotograaf Oliver Verheij (36) uit Gendringen. Tot corona. Hij maakte de switch naar interieurfotografie „Hoe ik het overleefd heb, weet ik niet.”

Oliver Verheij
Oliver Verheij Bob van der Vlist

in

‘Wat je als bruidsfotograaf op één dag voorbij ziet komen aan emoties, daar moet je als documentairefotograaf misschien wel maanden op wachten. Een bruiloft is zo intens, het blijft kicken om daar tussen te mogen staan.

Vóór corona fotografeerde ik dertig bruiloften per jaar. Ik ben zo’n zeventig uur per bruiloft bezig, dus meer dan dertig kan ik er niet verwerken. De laatste tijd ging het echt lekker. Ik durfde steeds vaker ‘nee’ te zeggen tegen andere klussen en had iemand in dienst kunnen nemen.

Totdat vorig jaar maart alles wegviel, net voor het trouwseizoen zou beginnen. Knip, doei, we stoppen ermee. Privé ging het ook klote. Mijn vrouw Stefanie zit al een tijd ziek thuis met complicaties door een ernstige vorm van astma. Naast mijn zakelijke zorgen moest ik dus ook het huishouden doen en voor onze dochter Elena van bijna twee zorgen.

Hoe ik het overleefd heb, weet ik niet. Gelukkig gaat het nu wel ietsje beter. We hebben een hulp in de huishouding en met werk gaat het de goede kant op. Nadat ik een periode alles heb aangepakt – ik heb nog van die desinfectiepalen in elkaar gezet – ben ik op een gegeven moment interieurs gaan fotograferen voor een makelaarskantoor. Nu heb ik een eigen bedrijf in interieurfotografie opgericht. Ik heb mijn medewerker kunnen behouden en twee stagiairs aangenomen.

Het idee is dat ik hierna dit bedrijf volledig door anderen kan laten uitvoeren, als een secundaire inkomstenbron naast de bruidsfotografie. Want in een situatie zoals vorig jaar maart wil ik nooit meer terechtkomen.”

uit

‘Ik heb geen tijd om geld uit te geven. Sowieso ben ik geen big spender. We wonen bewust in een bescheiden tussenwoning om niet te hoge woonlasten te hebben en ik loop al het hele jaar in mijn oude kleding – nieuwe kleren zijn nu niet mijn prioriteit.

Zakelijk maak ik daarentegen momenteel wel veel kosten. Voor de videoclips die we tegenwoordig maken, had ik nieuwe camera’s nodig, nieuwe laptops voor de stagiairs, een camera om 360-graden foto’s mee te maken. Ik keer mezelf weinig salaris uit zodat het budget op die zakelijke rekening zo hoog mogelijk blijft.

Waar ik wél makkelijk geld aan uitgeef, is reizen. Met Stefanie ben ik in Mexico geweest, Brazilië, Indonesië, Zuid-Afrika. Als Elena iets ouder is, lijkt het me gaaf haar ook mee te kunnen nemen op zo’n reis. Daar kan ik grof geld voor neerleggen. Zo ook deze zomer, toen we een weekend gingen varen met mijn vader in Friesland. Dan huren we een mooi huisje met een steiger en luxe kamers, zodat Elena en Stefanie lekker kunnen slapen tussendoor. Sommige mensen zeggen: je bent gek dat je 1.000 euro aan één weekend uitgeeft. Dat boeit me dan weer niks.”