Opinie

Dat hier 199.999 euro voor gevraagd wordt: een symptoom van een krankzinnige woningmarkt

Christiaan Weijts

Het kan heus nog wel, een huis voor minder dan twee ton kopen in de Haagse Bomenbuurt. In plaats van ramen beschikt het over decoratieve gaten van steeds vier weggebikte bakstenen. Gluur mee: groen-bruin uitgeslagen golfplaten, vermolmde palen, het dak doorgezakt. De authentieke stijlkenmerken van dit voormalige fietsenstallinkje.

Dat hier 199.999 euro voor gevraagd wordt, is een symptoom van een krankzinnige woningmarkt. De bouwval ligt aan de deftige Beeklaan, waar Willem Drees jarenlang woonde. Tegenover zijn huis staat het naar hem vernoemde verpleegtehuis leeg. Ook verpauperd, en brandonveilig verklaard, maar dat verhindert de gemeente niet om hier volgende maand al 69 daklozen te willen onderbrengen. Die zitten nu nog in Scheveningse hotels, maar daar zien ze ook het licht aan het einde van de coronatunnel.

De totale patstelling in één Haagse laan. Op de ene hoek de absurd excessieve huizenprijzen die de woningmarkt blokkeren, vierhonderd passen verderop de gevolgen. Daartussenin: schitterende, riante woningen, herenhuizen met sierlijk houtwerk, voortuinen en veranda’s. Hier wonen gezinnen, gepensioneerden en ook prominente Hagenaars zoals schrijfster Yvonne Keuls (89) die zich verenigd hebben tegen de gemeenteplannen.

Not in my backyard, denk je onwillekeurig, maar als je naar ze luistert ligt dat veel genuanceerder. Keuls en anderen uit de buurt hebben zelf veel met daklozen gewerkt, en willen juist graag meedenken over oplossingen.

Twaalf omwonenden spraken zich uit tijdens een raadsvergadering. Eén grief kwam telkens terug: bewoners zijn niet vooraf ingelicht, en kregen pas op 28 april een brief. „We zijn overdonderd”, aldus Keuls. „We willen betrokken worden bij de plannen.”

Wethouder Martijn Balster (PvdA) hield vol dat overrompelen de enige strategie is bij zo’n situatie. Eerst mededelen, daarna pas „intensief in gesprek”. Immers: „Als we met de pet rondgaan in de stad, worden de voorzieningen niet of niet voldoende gerealiseerd.”

Is dit de nieuwe bestuurscultuur? Terwijl de verhuiswagens al voorrijden mag je voor de vorm wat mopperen, zodat het college zijn vinkje kan zetten bij ‘inspraak en participatie’. Je ziet het vaker: placebo-inspraak, gegarandeerd weerstandverhogend.

Als er vooraf bemiddeld was, dan was er vast ook aversie geweest, maar de kans lijkt me ook reëel dat deze welwillende burgers zouden meebewegen, met een minder grootschalig variant als vermoedelijk resultaat. Want ís het ook niet gewoon teveel voor dit kleine buurtje, zes verdiepingen vullen met 69 ex-daklozen en daarbij evenzoveel nieuwe sociale huurders?

Er zijn wel meer locaties denkbaar. Is er geen spreiding mogelijk? Met tactische diplomatie bij omwonenden vooraf vast wel. Maar met deze stugge, autoritaire bestuursstijl, verzeker je je van één uitkomst: alle hakken in het zand, een totale patstelling in een van de mooiste Haagse lanen.

Christiaan Weijts schrijft elke vrijdag op deze plek een column.