Opinie

Gewisseld voor Seedorf

Ik word gewisseld voor Clarence Seedorf. Toen ik dat tegen de Hagenees zei begon hij luid te zingen. „Wat kon Seedorf nou gebeuren, toen hij van elf meter schoot! Er is leven! Er is leven na de dood!” Ik keek hem aan zonder te begrijpen wat hij aan het doen was. ADO is vers gedegradeerd. De Hagenezen praten sindsdien nauwelijks en nu ging deze ineens zingen. Hij ging onzeker verder „Na de dood? Na de dood?” Kennelijk verwachtte hij dat ik de tekst kende, maar dat was niet zo. Hij sloot af met: „Er is leven, er is leven na de dood.”

Inmiddels weet ik dat dit een lied is van Freek de Jonge dat naar twee momenten verwijst waarop Seedorf een strafschop miste. De ene tegen Turkije, de andere tegen Frankrijk. Ik ging ze maar eens terugkijken.

„We willen graag iemand die de sport van binnenuit kan beschrijven, snap je?” Zeiden ze van de redactie. „Jij doet dat meer beschouwend, van buiten.”

Daar zouden ze in de sport mee moeten komen, dat de directie van een willekeurig voetbalteam zegt: „We nemen deze keer niet een profvoetballer, maar een historicus voor de verandering, zodat die de wedstrijd in historisch perspectief kan plaatsen.” Staat ineens Maarten van Rossem op het middenveld.

Of: „We doen een schrijver in de verdediging zodat iemand achteraf de wedstrijd van binnenuit in woorden kan omzetten. Krijg je Adriaan van Dis of ondergetekende in je elftal. Ik zie me al heen en weer rennen over het veld: „Hier! Hier! Ik! Ik!” En niet één bal krijgen en na vijf minuten gewisseld worden voor Seedorf.

Seedorf had ook best de Oranjevrouwen kunnen gaan coachen, maar nee, wat deed hij, mijn plekje op de zaterdag inpikken. Nu moet ik verhuizen naar de donderdag, als het koopavond is en er toch niemand de krant leest.

De Oranjevrouwen zitten intussen opgescheept met die Engelsman uit de Verenigde Staten die zijn trainersdiploma nog moet halen. De Nederlandse Jessica Torny, die haar diploma wel al heeft, gaat onder hem dienen als assistent-bondscoach. Veel klassieker kun je seksisme niet opdienen en dat staat nu te zwaaien vanuit de dug-out van de Leeuwinnen. Het is alsof het vrouwenvoetbal vrouwen in het gezicht spuugt: jullie kunnen voetballen tot je een ons weegt, je doet dat wel onder je glazen plafond. Zo ontnemen ze elke feminist de lust fangirl van het vrouwenvoetbal te blijven. Nee, bedankt Seedorf, helemaal perfect zo.

Zul je zien dat ze Seedorf ook drie keer zoveel betalen als ze mij geven voor diezelfde woorden, maar goed, ik zal verder niet zeuren, er het beste van proberen te maken en me troosten met het gegeven dat ik voor Seedorf ben gewisseld, want deze kunnen ze me nooit meer afnemen: dat ik voor Seedorf ben gewisseld. Seedorf, hè? Il professore, Mister Champions League, El presidente. Dat is mijn wissel. Reken er maar op dat dat vanaf nu prominent in elke bio of cv van mij komt te staan: gewisseld voor Seedorf.

Carolina Trujillo is schrijfster.